Folk Implosion interessanter dankzij ritmebox

Concert: Folk Implosion en Gene. Gezien 10/4 Melkweg, Amsterdam.

Twee volkomen verschillende popgroepen op één avond: met enige goede wil zou je kunnen denken dat de Melkweg op die manier de muzikale horizon van de bezoekers probeert te verbreden. Maar het is eerder slimme koopmansgeest: zet twee groepen bij elkaar die elk apart de zaal niet vullen maar samen wel, en je hebt een goede opbrengst.

De avond begon met Folk Implosion, een Amerikaans duo dat bestaat uit John Davis en Lou Barlow, die beiden zingen en gitaar spelen. Voor Barlow, die het grootste deel van zijn tijd zanger is bij de redelijk bekende alternatieve rockgroep Sebadoh, was Folk Implosion een zijproject, dat niet al te serieus bedoeld leek - de naam was al een grap, een verwijzing naar Jon Spencers Blues Explosion. Dat veranderde toen het duo de soundtrack van de spraakmakende film Kids verzorgde en het daarop voorkomende nummer Natural One een grote hit werd, waarmee Folk Implosion ineens een stuk hipper en succesvoller dan Sebadoh was.

Het optreden in de Melkweg begon kneuterig, met korte, inderdaad folky liedjes die door de beide verlegen jongens aarzelend werden ingezet. De losjes gespeelde nummers konden niet lang boeien. Het werd interessanter toen het duo een ritmebox aanzette, en even later gezelschap kreeg van een drummer en een bassist. De lome, maar krachtig gespeelde ritmes dwongen de beide muzikanten meer gefocust te spelen. Het gecombineerde gebruik van ritmebox en drums, als swingende basis van gevoelige popliedjes, gaf de muziek een meerwaarde: het werd een verrassend samengaan van gitaarrock en dance, het meest geslaagd in Natural One en de nieuwe single Insinuation. Zoals de meeste nummers werden deze door Barlow en Davis samen gezongen, waarbij Barlows hoge stem mooi werd aangevuld door Davis lagere.

Na een lange pauze bleek de tweede band van de avond, het Britse Gene, het wachten niet waard te zijn. Veel pathos en grote gebaren moesten verhullen dat de liedjes erg sterk leunden op bombastische drums en een de oren pijnigende, harde elektrische gitaar.

Door de melodramatische zang van Martin Rossiter wordt Gene wel gezien als epigoon van The Smiths. In de rustiger nummers was die gelijkenis te horen, maar werd ook pijnlijk duidelijk dat Gene de intelligente humor van Smiths-zanger Morrissey mist, evenals het muzikale talent van diens collega Johnny Marr. Gene deed zijn best het publiek te overdonderen, maar met muziek waarvan de leegte onthutsend was, zeker na de mooie bescheiden liedjes van Folk Implosion.