Museum voor Willy Alberti, 'de Italiaanse Nederlander'

Willy Alberti Museum, Hem-hotel, Voorburgstraat 250, Amsterdam.

AMSTERDAM, 6 MAART. Willy Alberti, de populaire zanger aan wiens nagedachtenis al een plaquette aan de buitenmuur van de Westertoren is gewijd, heeft nu ook een museum. In aanwezigheid van zijn weduwe, hun dochter Willeke en hun zoon Tonny is gistermiddag het Willy Alberti Museum geopend, gehuisvest in een fleurig uitgevoerde ruimte in het souterrain van het Hem-hotel in Amsterdam. Een groot aantal foto's, krantenknipsels, gouden platen en onderscheidingen brengen leven en werk in beeld van de Nederlandse tenore Napolitano die in 1985, op 58-jarige leeftijd, overleed.

De uitstalling is 'een lang gekoesterde wens' van de weduwe Ria Alberti. Zij legde zelf het contact met de directie van het hotel, waar ze al regelmatig kwam omdat er een sociëteit voor oud-artiesten is gevestigd. Nu is ze beschermvrouwe van de permanente expositie, die bestaat uit door Alberti nagelaten bezittingen.

Zo hangt er een plaquette die 'Neêrlandsch jongste tenor' in oktober 1940, bij zijn veertiende verjaardag, werd geschonken door de directie van het toenmalige Asta-theater in Amsterdam. De jeugdige Alberti was immers in augustus van dat jaar nog geverbaliseerd omdat hij avond aan avond optrad in de operette-revue Rose Marie, maar bij een politie-controle werd ontmaskerd als minderjarige. Blijkens een krantenbericht zei de kleine zanger toen hij door de mand was gevallen: “Nou, dan zit ik erin.” De foto's uit de oorlogsjaren laten een schriel knaapje zien, wiens naam nog vaak verkeerd werd gespeld: Willie Alberty bijvoorbeeld, op een affiche voor de revue Kun je nog lachen, lach dan mee! uit maart 1944.

Tot de verdere memorabilia behoren een Amsterdams carnavalskostuum, de oorkonde bij Alberti's koninklijke onderscheiding (toegekend aan Carel Verbrugge, zijn echte naam), een beeldje dat Peek & Cloppenburg hem schonk als 'de beste Italiaanse Nederlander', twee Edisons, een pijp die Cliff Richard aan Willeke Alberti cadeau deed voor haar vader, de door Alberti opgevangen aansteker die Frank Sinatra liet vallen tijdens een optreden in het Concertgebouw in Amsterdam, een paspoort, foto's van de Willy Albertistraat in een bungalowwijk in Hengelo en souvenirs van de Amerikaanse tournee die de zanger in 1959 maakte, toen hij met het lied Marina de zesde plaats van de Amerikaanse hitparade bereikte.

Ook is gisteren een dubbel-cd verschenen met een overzicht van Alberti's carrière vanaf 1955. Zijn eerste oorlogsplaatje (Mijn sprookjesboek uit 1941) ontbreekt. Tussen de vele hits staan twee lang vergeten duetten: het carnavaleske Kobie met Wim Sonneveld en het Spaanse Quiéreme Mucho met Rita Reys. Over het Italiaanse repertoire onthult het cd-boekje dat Alberti na verloop van tijd wel wist wat hij zong, maar nimmer vloeiend Italiaans heeft leren spreken.

    • Henk van Gelder