Rinus Israel trainer van Ghanees elftal

ROTTERDAM, 28 FEBR. Rinus Israel wordt de nieuwe trainer van het Ghanese nationale elftal. “Mijn functie hier is die van teammanager. Ja, bondscoach of zoiets, de verantwoordelijke man”, zei de 47-voudig international gisteren vanuit Accra.

Israel kwam een verbintenis overeen met ingang van 1 maart tot en met het WK van 1998. Zijn opdracht is Ghana naar de eindronde van het wereldkampioenschap in Frankrijk te brengen. Dat zal niet zo gemakkelijk zijn omdat tot dusver slechts twee keer gelijk werd gespeeld; 2-2 thuis tegen Marokko en 1-1 uit tegen Gabon.

De voetbalbond van Ghana trok de voormalig assistent van Dick Advocaat en Guus Hiddink bij Oranje aan als opvolger van Sam Arday. Die blijft overigens bij de ploeg betrokken omdat hij in tegenstelling tot Israel alle spelers door en door kent. De eerstvolgende klus is het duel tegen Sierra Leone in april. “Zo kom je nog eens ergens”, aldus de 54-jarige Israel.

Een nieuw avontuur na PEC Zwolle, BVV Den Bosch, Feyenoord, PAOK Saloniki, Dinamo Boekarest en de Nederlandse voetbalbond. Sommige dienstverbanden waren erg kort maar altijd waren ze krachtig. Bij de KNVB werkte Israel vier jaar, tot mei 1996. Vlak voor het EK besloten beide partijen “in goed overleg” het contract niet te verlengen.

Daarna zat Israel thuis te wachten op de dingen die komen gingen. Hij wachtte, zoals in het verleden wel vaker, lang en geduldig. En nu gaat IJzeren Rinus dus in Ghana aan de slag. Hij zal er perioden zijn om te wennen, maar hij kan relatief veel bij zijn familie in het vertrouwde Amsterdam verkeren.

“Deze baan was vooral interessant voor mij omdat ik veel vanuit Nederland kan doen. De meeste Ghanese spelers zijn in Europa actief, veelal bij goede clubs. Contractueel heb ik de spelers toch maar drie of vijf dagen voor een interland tot mijn beschikking. Ik ga ze opzoeken en bekijken om een goed inzicht te krijgen in hun mogelijkheden. Abedi Pele van München 1860, de aanvoerder, Preko van Anderlecht en Yeboah zijn de bekendsten. Die ken ik natuurlijk.”

Israel vertelde dat hij een week of vijf geleden voor het eerst werd gebeld uit Ghana. Veel werd telefonisch en per fax geregeld, vlot en zakelijk. “Heel toevallig had ik die voorzitter van de Ghanese bond al eens gesproken toen ik in Boekarest zat. In '94 in de Verenigde Staten met Oranje kwam ik hem weer tegen. Hij informeerde of ik vrij was. Toen heb ik het niet gedaan. Nu hoefde ik niet eens lang na te denken. Afrika, iets heel anders voor ons, een andere wereld, al kan ik er momenteel nog niet goed over oordelen. Ik was zeker verbaasd. Het laatste waar je aan denkt. Maar heel gek, ik was hier nog maar net een dag toen mijn vrouw belde. Er was elders ook opeens belangstelling voor me. Ja, ook ver weg. Maar ik had al gekozen voor Ghana.”