Melancholie voor hongerige wolfjes

Concert: Bush. Gehoord: 27/2 Vredenburg, Utrecht. Herhaling: 28/2 Martinihal, Groningen (uitverkocht).

Gavin Rossdale heeft het soort gezicht dat het goed doet met halfopen mond en geloken ogen. Daarbij, hoe deze zanger/gitarist van de Engelse groep Bush ook beweegt, het lange krulhaar blijft steeds netjes achter zijn oren zitten.

Dan moet verder nog genoemd dat Rossdale een stem heeft die het rasperige van Kurt Cobain verenigt met het pathos van Eddie Vedder, en je hebt de kwaliteiten van Bush op een rijtje.

Dat voor deze groep, die gisteravond in een uitverkocht Vredenburg optrad en vanavond in een uitverkochte Martinihal, zo'n groot publiek warm loopt, wekt enige verbazing.

Al voordat de band op het podium stond, was de sfeer in het anders zo keurige Vredenburg stomend. De leeftijd van het publiek lag laag, en de jongens en meisjes braken los als hongerige wolven toen Rossdale en zijn muzikanten op het podium verschenen.

Om de opwinding te uiten werden in de zaal nieuwe vormen van publieksparticipatie ontwikkeld: in plaats van het eenvoudige crowd surfen (waarbij iemand uit het publiek zich liggend op de handen van anderen laat voortbewegen) voerden men turnfiguren uit op elkaars handen, zoals 'Arabier' en radslag.

De verrichtingen van de band bleven daarbij achter. De muziek van Bush, dat in vaderland Engeland wordt verguisd en in Amerika zeer populair is, voldoet aan alle voorwaarden van grunge: desolate teksten over 'raw pain' en 'piss on self-esteem', slepende ritmes, introvert gitaarspel en in de hoofdrol een melancholische zanglijn. Deze ingrediënten zijn beproefd en krijgen bij Bush nauwelijks eigen toevoegingen.

Zoals de groep op de laatst verschenen cd, Razorblade Suitcase (1996) - die werd geproduceerd door Steve Albini, bekend van Nirvana's In Utero -, laat horen, heeft Rossdale soms een goede hand van songschrijven. Op die momenten hebben de nummers een mooie balans tussen neerslachtigheid en de massiviteit van drums en gitaren. Maar meestal blijft de melancholie in de lucht hangen. Dan komt er geen ontlading en verwordt Gavin Rossdale tot een zeurderige jongen. Een mooie zeurderige jongen, dat wel.