Marjoleine Boonstra

T/m 30/3. Fotomania, Hoornbrekersstraat 22, 3011 CL Rotterdam. Geopend: wo t/m zo 12-17 uur.

Ochtendgloren in een vluchtelingenkamp. Een zachte nevel dekt de afbraak van lappen, golfplaten, gebroken masten en kale bomen toe. De glijdende camera lukt het wonderbaarlijk genoeg om iets moois te maken van het vluchtelingenkamp Kuplensko, ergens tussen Bosnië en Kroatië.

En dan, ineens in schemerige ruimtes, net zo somber als buiten, vertelt een aantal vrouwen en mannen in clair-obscur hoe het is om na een burgeroorlog jezelf voor het eerst weer in de spiegel te zien. Sommigen durfden al die tijd niet te kijken, zozeer was hun uiterlijk veranderd of verouderd. Een vrouw bekeek haar gezicht steeds stukje voor stukje, want zij had niet meer dan een scherf in haar tas. Een jongeman meldt kalm, veel te kalm, hoe hij in een half uur tijd al zijn vrienden is kwijt geraakt. Niets is meer als voorheen, zegt hij nog ten overvloede.

Je zou wensen dat de korte film van Marjoleine Boonstra bij galerie Fotomania in Rotterdam langer duurde. Geen camera-bewust vertoon meer van woede, verdriet en macho-gedrag, waar de nieuwsjournaals zo verzot op waren, maar de huidige status-quo van schijnbare rust, waarin de betrokkenen de balans opmaken, hun burgerleven proberen te hervatten en, zoals een van de vrouwen zegt, nog niet vooruit durven te kijken. Misschien kan dat ook nog niet als het verleden nog zo in de weg zit.

De film mist elke vorm van nadrukkelijkheid, net zoals een achttal, zeer forse kleurenfoto's van Boonstra, gemaakt in Amsterdam, Madrid en Australië. Beelden van een muurfragment met gaten alsof er urnen in thuishoren, een oranje-getinte eethoek en een etalage in goudkleurig kietellicht - of is het een aquarium, een opgebaard lichaam misschien? En wat kan de toeschouwer zoal niet bedenken bij een langwerpig en rommelig ingesnoerd pakket. Ligt daar tegen die muur een sculptuur klaar voor verzending of hebben we met een lijk van doen?

Op de foto's is geen levend wezen te bekennen. Ze kunnen om de hoek van de Coolsingel zijn gemaakt maar ook in Sydney. Tijdloosheid zonder adres. Het beeld vibreert nog na in zijn vaagheid en terloopsheid, alsof het in dronkenschap is vastgelegd. Hoe vaak heb je zelf die onbeduidende uitzichten en details niet links laten liggen? Marjoleine Boonstra heeft het gelukkig niet gedaan.