Hitlerbaardje

Als ik een hond had, zou ik hem Gustav noemen. Niet omdat ik hiermee Mahler eer wil bewijzen, maar omdat ik met het uitspreken van deze naam tegelijk mijn hond instrueer hoe hij zijn leven zinvol kan inrichten. Een hond wil daarin graag duidelijkheid. Gustav dus. Een eenvoudig voorbeeld van een double bind, die een hond wel verdraagt, maar Mahler noodlottig werd.

Als ik een vegetarisch restaurant zou beginnen, zou ik het De oude bok noemen, omdat deze naam de daar geserveerde bladgroente een erotische bijsmaak geeft. Een commercieel succes lijkt zo gewaarborgd. De psychoanalyticus Stekel heeft eens het idee geopperd, dat mensen onbewust kiezen voor een beroep dat bij hun naam past. Zo heb je tandarts Boor, bakker Landsaat en professor Knappert. Je kunt mensen ook ongelukkig maken door hun verschijning met een verkeerde naam te verbinden. Zo weet ik wel zeker dat het vernietigend is voor de reputatie van Walter Ulbricht en Yasser Arafat wanneer je rondvertelt dat je hen kunt herkennen aan hun typisch Hitlerbaardje. Dat slaat nergens op, maar als Ulbricht en Arafat het horen, worden ze kwaad. Er is zoveel meer: professor De Swaan reed vroeger in een lelijk eendje en zie wat er van hem geworden is. Al deze voorbeelden bewijzen toch dat het onjuist is te denken, dat namen geen betekenis hebben. Integendeel, de invloed van een naam kan verstrekkend zijn. Zo weet ik zeker dat ons drugsbeleid als voorbeeldig ervaren wordt, als alle coffeeshops ten tijde van de Eurotop in Amsterdam een Franse naam zouden dragen. Ze staan nu allemaal met van die vlakke namen vermeld in de Gouden Gids. Dat moet veranderen. Dus Le diable et le bon dieux (Oude Hoogstraat 2, voor relaxed zitten en roken), Le petit Charles de Gaulle (Nassaukade 33, diverse buitenlandse rookwaren), La gueule de bois (Thorbeckeplein 1, 65 soorten natuurlijke produkten), La trahison des clercs (Lauriergracht 37, tevens koffie en fris). Deze namen zullen Chirac in verrukking brengen en hem verleiden zijn rigide standpunt inzake het drugsbeleid te verlaten. Niets kan legalisering nog tegenhouden. In de Gouden Gids staan alleen coffeeshops vermeld waar je softdrugs kunt kopen. Ik vond geen adres voor harddrugs. Een naamsverandering kan hier dus niets uithalen.

In Amsterdam verscheen er onlangs een pamflet waarin gepleit werd ook de harddrugs te legaliseren. Dat is een interessant standpunt, maar niet alle argumenten die daarvoor werden aangevoerd zijn van hetzelfde gewicht. Zo werd gezegd dat het omwille van onze kinderen bij legalisering nodig is toezicht te houden op de kwaliteit van de harddrugs. Nu werden ze vaak vermengd. De suggestie is dat vermenging schadelijke rotzooi oplevert. Maar dat geloof ik niet. Je kunt de cocaïne en de heroïne ook vermengen met een stof die onschadelijk is. Dan is de geestverruimende stof weliswaar niet zuiver, maar wel onschuldiger. Geen ouder zal er wakker van liggen dat het eerste glas wijn dat zijn kind krijgt voorgezet is aangelengd met water.

Een ander argument is, dat de harddrug in principe niet schadelijker is dan alcohol. Waarom het een verbieden en het andere niet. Denk daarbij vooral aan social drinking. Hoe grauw zou het leven niet zijn als wij dat zouden bestrijden. Ook dat argument overtuigt mij niet helemaal. Ik geloof dat alcohol altijd invloed heeft, maar ik weet ook dat je dat niet altijd hoeft te merken, omdat de consumptie zeker bij sociale gelegenheden daarvoor vaak te beperkt is. Ik ben nog nooit iemand tegengekomen die erover klaagt dat hij van de borrel die hij kreeg aangeboden niets merkt. Maar geldt dat ook voor heroïne of cocaïne. Is het niet zo dat je daarbij zoveel neemt, tot je er wel iets van merkt. Is het genoeglijk om jezelf te injecteren zonder dat het enige uitwerking heeft? Vond je het dan toch gezellig?

Er wordt ook wel gezegd dat alcohol juist schadelijker is dan harddrugs. En toch accepteren wij dat alcohol zoveel slachtoffers maakt. Voor ouders die hun kind kapot zien gaan aan de heroïne is dit een vreselijk argument. Hier ligt ook de kern van het probleem. Als je pleit voor legalisering van de harddrugs, pleit je in feite voor legalisering van het cynisme. Legalisering betekent, dat je je er schouderophalend bij neerlegt, dat een vast percentage van je jeugd er aan tenondergaat. Nu gaan er ook mensen aan ten onder, maar door het uitblijven van legalisering, accepteer je dat niet.

    • Jaap van Heerden