De boze theepot

“Nou gaan we weer iets leuks beleven”, zei Buurman Koffiekan toen ze het avontuurlijke reuzenrad heelhuids hadden overleefd. “Boze Theepot, jij mag me helpen bij het timmeren van een koffietafel!” “Je hebt niets aan mij, ik heb twee linkertuiten”, sputterde de Boze Theepot tegen. “Dat wil ik wel eens zien! Kom op, we moeten eerst nog even langs de rommelmarkt voor spijkers en schroeven en ringetjes...”

Tot hun verbazing lag de rommelmarkt er verlaten bij. “Geen sterveling. Het is zondag, de dag des Heren”, constateerde de Boze Theepot. “Kijk dan eens over je schouder!” riep Buurman Koffiekan met overslaande stem. De Boze Theepot draaide zich langzaam om. Daar stond z'n Russische Samovar, vol deukjes. Hij gaf hem met z'n tuit een kusje en sprak: “Ik ben niet verdrietig,maar wel boos!' Einde