Zomermode '97: zakelijk & tuttig

Met de 'noncolours' toont deze zomermode 'sober' en 'haast preuts'. Gecombineerd met snobistische golfkleding, extreem kleine kledingstukken of tegendraadse accessoires kan er een 'spottend tuttige' draai aan worden gegeven.

Olijf, lime, orange, tabasco: het lijkt een smakelijke voorjaars- en zomermode te worden. Afgaand althans op de kleuren van de nieuwe collecties in de modewinkels, die vaak verwijzen naar eet- of drinkwaren. Zo bestaat de voorjaarscollecties bij Peek & Cloppenburg uit de hoofdkleuren koffie, chocolade en milk, en is de kleurstelling van hun mannencollectie 'kruidig'. Foxy Fashion doet eggshell in het assortiment, en kerrie. Laura Ashley heeft niet alleen kleren in spice en toffee, maar ook in een 'palet van sorbetkleuren' dat blijkt te bestaan uit seafoam en ink. Wat toch rare smaken zijn voor een ijsje. Pistachio klinkt dan logischer.

De terminologie waarmee kledingfabrikanten dit voorjaar hun waar aan de man en aan de pers brengt, staat bol van gezochte vergelijkingen. De noncolours als witten, zwarten, bruinen, grijzen - prominent in de collecties aanwezig - worden vaak geassocieerd met 'natuur'. Dat leidt tot 'zand', 'stro' en zelfs 'albast' als aanduiding voor kleur. Thema's van collecties zijn 'doordacht fifties', Floating Illusion of Cuba Libre.

Het vermoeden rijst al gauw dat een rookgordijn wordt opgetrokken dat moet verbergen dat de zomercollecties weinig nieuws onder de zon bieden. Want koffie is gewoon donkerbruin, zand is beige, milk is net-niet-wit, en de retrostijlen fifties, sixties en seventies gaan ook alweer een paar seizoenen mee.

Wat niet wil zeggen dat er dit voorjaar geen mooie kleren zijn. Of liever gezegd, mooie stoffen als hoge kwaliteit jersey, viscose of katoen gemengd met lycra. Zo mooi dat twee schouderbandjes aan een lange lap blijkbaar voldoen. De enkellange sluike jurken van ontwerpers als Donna Karan, Calvin Klein en Ralph Lauren vinden veel navolging in de confectie van het midden en lagere echelon. Maar daar blijft van de ingenieuze snit en de valling van de stof meestal weinig over, zodat de jurken wel heel simpeltjes worden.

Zo lang als de jurken zijn, zo kort zijn de rokken. De bijbehorende jasjes zijn volgens het overheersende slanke silhouet getailleerd, smal geschouderd en de mouwinzet is klein. Met veel elasthan en lycra worden krappe truitjes en om het lijf spannende blousjes draaglijk gemaakt, maar stretchkleding verhult helaas geen 'zwembanden'. Een perfect figuur is noodzaak, tenzij één of meerdere extra lagen - lange vesten, overhemden of jasjes - toegevoegd worden. Er is kortom weer weinig rekening gehouden met de bouw van de gemiddelde vrouw. Het verklaart vermoedelijk ook het succes van figuurcorrigerende lingerie.

Het mantelpak wijkt deze zomer meer en meer voor het broekpak. De androgyne tendens, 'mannelijke vrouwelijkheid' of 'signor/signora' genoemd, zet door: mannenpakken in klassieke cool wool, al dan niet met krijtstreep, krijgen een langgerekt vrouwelijk silhouet door een smalle schouderlijn en taillering. De broeken zitten òf heel hoog boven de taille òf hangen laag op de heupen, en de broekspijpen worden al wijder en zwieriger. Het broekpak past in de 'Nieuwe Zakelijkheid' van de jaren negentig - en is wederom sterk beïnvloed door de cleane stijl van Donna Karan en Jil Sander. Niet de powerdressing (brede schouders!) van de jaren tachtig, maar subtielere signalen als onnadrukkelijk luxueuze stoffen verraden geld, status, macht.

Mede dankzij de noncolours toont deze zomermode 'sober' en 'haast preuts' volgens het Nederlands Mode Instituut (NMI). Maar gecombineerd met snobistische golfkleding of extreem kleine kledingstukken kan er een 'spottend tuttige' draai aan gegeven worden. Stylisten van modebladen en experimentele etaleurs voegen tegendraadse accessoires toe. Nikes onder een broekpak of spaghettisandalen met naaldhakken onder een verpleegstersjurk en anders wel een bovenformaat sjaal, een hoog opgetast en wild kapsel, ruig-omrande ogen en inktzwarte of helblauwe (korte) nagels.

Niet iedereen zal zich aangesproken voelen door de strenge eenvoud-trend, maar of het aanbod van de retrostijlen soelaas biedt? De bellbottom broeken, tuniekjurken, vieze Pucci-prints die Prada weer zo populair heeft gemaakt, de safarilook van Yves Saint Laurent: het zal de enkele dertigplusser met nostalgische neigingen bevallen, maar voor de gemiddelde volwassen vrouw is retro vermoedelijk passé.

Wie hedendaags en toch kleurig gekleed wil gaan, kan terecht bij de etnisch geïnspireerde collecties van de Belgische ontwerper Dries van Noten. Al twee seizoenen presenteert hij in een ware kleurenexplosie rijk gedessineerde omslagrokken, overhemdjurken, omslagdoeken en gebloemde broeken. De eclectische mix van Indiase en Noordafrikaanse stijlen vindt mondjesmaat navolging in het confectie-aanbod. Afrikaanse en Aziatische invloeden zullen volgens het NMI tòch een grotere rol gaan spelen: de golf van avontuur- en cultuurreizen wekt de belangstelling voor internationele kledingstijlen. Dat verklaart misschien ook waar dé kleur van zomer '97 vandaan komt: turquois. Oftewel, “het intense zeegroen van tropische zeeën op kitscherige ansichtkaarten”, in modejargon.

Wie een Internet-aansluiting heeft, kan voor mode-informatie naar de website van het NMI, met zo'n driehonderd pagina's mode, woninginrichting ('het woonweb') en cosmetica ('het mooiweb'). Adres: http://www.nmifashion.nl

    • Edith Schoots