Maxwell zingt in de traditie van de allerbeste soul

Concert: Maxwell. Gehoord: 21/2 in Paradiso, Amsterdam.

Het gebeurt zelden dat een popzanger live zijn prestaties op de cd evenaart. Meestal zijn popconcerten door slecht geluid en krukkig spel geteisterde benaderingen van wat in de studio in elkaar is geknutseld. Maar de soulzanger Maxwell uit Brooklyn wist vrijdag zijn succesrijke debuut-cd Maxwell's Urban Hang Suite zelfs ver te overtreffen. Een uitverkocht Paradiso was vrijdagavond dan ook getuige van een ware gebeurtenis: hier presenteerde zich een nieuwe grote soulzanger.

Maxwell behoort samen met onder meer Tony Toni Toné en D'Angelo tot een nieuwe lichting zwarte zangers wier werk afwijkt van r & b, zoals de hedendaagse soul heet. Gaan r & b-ers als R. Kelly zich vaak te buiten aan een overdaad aan elektronica, Maxwell en zijn geestverwanten laten zich begeleiden door een traditioneel soulorkest met gitaren, drums, toetsen, een blazer en achtergrondzangers. En geven de r & b-ers zich nogal eens over aan een overmaat aan pathos, Maxwell blijft ingehouden en beheerst maar daardoor juist des te doeltreffender.

Er is dan ook reden om in het geval van Maxwell niet te spreken van r & b, maar van een afzonderlijk genre dat misschien neo-soul moet worden genoemd. Of eigenlijk gewoon soul, want nieuw is de muziek van Maxwell niet. De jazz-invloeden, de samenzang en vooral de wah-wah-gitaar herinneren aan de soul van Marvin Gaye en Curtis Mayfield uit de jaren zeventig. En waarom ook niet? Dat was toen prachtig en dat is het nu weer. Bovendien heeft Maxwell één ding op de Marvin Gaye van de jaren zeventig voor: hij zingt beter. Wie de live-platen van Gaye uit die tijd beluistert, hoort een amechtige zanger die regels verkort en afkapt. Maar Maxwells stem klonk vrijdag van begin tot eind fenomenaal. Soms leek het zelfs of Sam Cooke, de grootste aller soulzangers, was weergekeerd.

Net als Prince maakt Maxwell veel gebruik van een falsetstem en net als Prince weet hij dit een heel concert vol te houden. Terwijl zijn spreekstem vrijdag hoorbaar steeds rauwer werd, bleef zijn falset wonderlijk gaaf en soepel.

Dat Maxwell pas 23 is, was hem niet aan te zien. Op het podium in Paradiso stond een volgroeide zanger, die zich sensueel bewoog in mooie kleren en op een onnadrukkelijke manier het publiek bij het concert betrok. Echt nodig was dit laatste niet, want vanaf het allereerste begin lag het opvallend gemengde publiek aan Maxwells voeten. Ademloos luisterde het naar vrijwel alle nummers van Maxwells debuut-cd die voornamelijk bestaat uit trage en mid-tempo ballads. In de paar nieuwe nummers, die een groots vervolg op Maxwell's Urban Hang Suite beloofden, liet Maxwell ook horen dat hij ook heel goed dansnummers kan spelen. Vooral de toegift, die als refrein 'Ooh I can't help myself / I wanna get closer' had, leidde tot een gistend Paradiso dat niet genoeg van Maxwell kon krijgen.