Gezondheidszorg (3)

Renée Braams legt de vinger op een aantal zere plekken. Met de invoering van de aanbevelingen van de commissie-Dunning zou de politiek onmiskenbaar besparingen kunnen boeken, zij het ten koste van een confrontatie met het electoraat in plaats van zoals nu met de electoraal insignificante, medici. Een dergelijke vorm van euthanasie wordt echter door geen enkele partij voorgestaan.

Helaas zou het afschaffen van de door Braams aan de kaak gestelde uitwassen niet veel geld opleveren. Noemenswaardige besparingen zijn namelijk uitgesloten binnen het in 1983 ingevoerde budgetteringssysteem voor ziekenhuizen.

Mits het afgesproken aantal verpleegdagen, dagbehandelingen en polikliniekbezoeken is gehaald, krijgt het ziekenhuis het budget uitgekeerd. Het nalaten van zinloze behandelingen betekent helaas niet dat ziekenhuizen goedkoper gaan werken. De personeels-, onderhouds- en kapitaalslasten blijven gelijk en men zou een dief van eigen portemonnee zijn om minder dan het budget te declareren.

Dat de ziekenhuiszorg toch nog redelijk efficiënt is en internationaal gezien hoog wordt aangeslagen komt omdat de werkvloer nu nog in handen is van kleine ondernemers, in casu de specialisten. Zoals andere kleine ondernemers worden de meesten gemotiveerd door belangstelling voor hun vak, de behoefte hun klanten (in casu patiënten) zo goed mogelijk te bedienen, de behoefte een goed bedrijf te runnen en, uiteraard schandalig, een inkomen te verwerven.

Een meer concrete besparing zou kunnen worden gevonden in het voorkomen van de gouden greep van de vakbeweging in de kas van de gezondheidszorg. De invoering van de 36-urige werkweek 1 oktober aanstaande betekent dat het aantal gewerkte uren vermindert met 5,26 procent. Dit wordt niet gecompenseerd door inleveren van loon, integendeel, het gaat vergezeld met een twee procent loonsverhoging. Bij een totale loonsom van circa 25 miljard gulden betekent dit een aderlating van ruim 1,3 miljard gulden. Dit bedrag was ruimschoots voldoende geweest om alle, vaak onaanvaardbare, knelpunten in de zorgsector op te lossen. Aangezien er geen geld is voor herbezetting veroorzaakt deze maatregel langere wachtlijsten, grotere werkdruk en geringere aandacht voor patiënten en verzorgden.