WILLIAM CHRISTIE

Stefano Landi: Il Sant'Alessio (Erato, 0630-14340-2)

Frankrijk is niet het land van de oude muziek, het is niet het land van de opera en het is eigenlijk ook geen land waar de gezonde uitvoeringspraktijk bestaat. Het is waarschijnlijk geen toeval dat een van de bekendste dirigenten die al jaren met een eigen ensemble succesvol historisch verantwoorde uitvoeringen van oude opera's verzorgt, een Amerikaan is: William Christie. Les Arts Florissants is in de afgelopen jaren onder Christie's leiding uitgegroeid tot een internationaal beroemd ensemble voor oude muziek. Het enige Franse gezelschap dat sinds enkele jaren voor echte concurrentie zorgt is Les Musiciens du Louvre van Marc Minkowski.

Voor Erato is Christie bezig aan een interessante reeks oude opera's en andere gezongen muziek. Zijn belangstelling lijkt vooral uit te gaan naar minder bekend repertoire, zoals Charpentier (Le descente d'Orphée aux Enfers) en Méhul (Stratonice). Maar hij laat zich ook wel eens verleiden tot bekende werken, zoals Mozart (Zauberflöte, Requiem) en Purcell (Dido & Aeneas). Of het zijn angelsaksische herkomst is, weet ik niet, maar vooral in Purcell voelt hij zich hoorbaar goed thuis.

Dat betekent overigens niet dat de rest van mindere kwaliteit is. Een van de laatste opnamen is die van het religieuze muziekdrama Il Sant'Alessio van Stefano Landi, uit het begin van de zeventiende eeuw. De uitvoering kenmerkt zich - zoals meestal bij Christie - door een onbevangen, montere toonzetting. De zangers krijgen de ruimte om hun expressie de vrije loop te laten. De koorpartijen zijn helder en breed uitgemeten. De soms geaffecteerde muzikale articulatie van de solisten past goed in de stijl van die tijd.