KONITZ & GIUFFRE

Lee Konitz meets Jimmy Giuffre (Verve 527 780-2). Distr. Polygram.

De dubbel-cd Lee Konitz meets Jimmy Giuffre bevat vier complete lp's waarvan er drie behoren tot het genre waar componist/dirigent Gunther Schuller in '57 de term 'Third Stream' voor bedacht, een ontmoeting tussen jazz en klassiek. Inmiddels zijn zulke confrontaties tamelijk gewoon, destijds waren ze behoorlijk gewaagd.

Het ouderwets ruisende Free Forms uit '51 voor kamerorkest plus ritmesectie, geschreven door pianist/arangeur Ralph Burns, is het oudste werkstuk van deze verzameling en ook het meest achterhaald. Sommige stukjes hebben een oppervlakkige (teken)filmkwaliteit, andere gaan slechts dankzij altsaxofonist Lee Konitz een laagje dieper.

De titel-cd is de conventioneelste. Vijf rietblazers onder wie tenorist Warne Marsh werken zich samen met een ritme-sectie door een negental arrangementen van Jimmy Giuffre met Palo Altoals de meest geslaagde. De sprekendste solist is opnieuw Konitz maar Giuffre speelt dan ook bariton, de baksteen van de saxofoonfamilie.

Op zijn eigen plaat met de strijkers van het Südwestfunk orkest uit Baden-Baden, net als de vorige van '59, speelt Giuffre klarinet. Het Piece for Clarinet and String Orchestra klinkt streng en hermetisch, veel luchtiger is het uit zestien deeltjes bestaande Mobiles.

Voor de andere cd Image schieten woorden tekort. De composities en arrangementen van Bill Russo zijn even fraai als gewaagd en vormen een bijna volmaakt kader voor Lee Konitz wiens lyrische alt soms bijna schrijnt aan de ziel. Dit is tijdloze poëzie, hier past, net als bij het beste van altzangeres Kathleen Ferrier, slechts een dankbaar 'amen'.