JOE LOVANO OVER Frank Sinatra

Joe Lovano: Celebrating Sinatra (Blue Note 37718, 1997). 22/3 20 uur Oosterpoort Groningen bij Metropole Orkest; 23/3 16 uur Jazzcafé Porgy and Bess Terneuzen.

“Croonen gaat uitstekend op een saxofoon - luister maar naar Kenny G. - maar het is niet mijn bedoeling Sinatra's zangstijl na te doen. Ik heb van hem geleerd wat helderheid is, hoe je moet ontspannen en hoe je een melodielijn kunt ademen.” De New-Yorkse tenorsaxofonist Joe Lovano, die in maart in ons land optreedt, speelt op zijn nieuwste cd Celebrating Sinatra overbekende liedjes uit het songbook van 'The Voice', zoals Someone to watch over me, I've got the world on a string en I'll never smile again.

De componist Manny Albam schreef de arrangementen voor Lovano's akoestische ensemble, dat werd aangevuld met twee strijkers, een vierkoppige blazerssectie en een vrouwenstem. Lovano (44) is een van de eerste instrumentalisten die direct putten uit Sinatra's werk zonder terug te vallen op diens karakteristieke weelderige swing, en er ook niet op uit zijn om My Way of New York, New York te parodiëren. Bij Albam en Lovano klinkt Sinatra, die eind vorig jaar twee keer in het ziekenhuis werd opgenomen, open, bijna dwars.

“Celebrating Sinatra is geen hommage of een soort vroegtijdige herdenking. Het is letterlijk een feestje, een uitnodiging om naar zijn aanstekelijke muziek te luisteren. Sinatra's beste liedjes komen uit de Jazz Age, de tijd waarin Billie Holliday en Duke Ellington opkwamen. Het zijn bijna allemaal ballads. Sinatra is een ballad-zanger pur sang. Het gevolg is dat ik nooit eerder zoveel ballads heb gespeeld als nu. Zoiets lijkt gemakkelijk, maar dat is het niet. Veel muzikanten vallen door de mand als je ze een ballad hoort spelen.

“Sinatra heeft die Tin Pan Alley-liedjes wel duizend keer gezongen gedurende zijn loopbaan, maar geen van die versies klinkt hetzelfde. Steeds veranderde hij iets aan het tempo, het arrangement of de sfeer. Ik vind hem een van de vindingrijkste improviserende musici. Hij slaagt erin in om met zo'n liedje een heel verhaal te vertellen. Niet voor niets was hij de favoriete vertolker van toenmalige songwriters als Jimmy van Heusen en Irving Berlin.

“Sinatra was een natuurtalent. Er wordt gezegd dat hij geen noten kon lezen en een hekel had aan repetities, maar dat lijkt me sterk. Op latere leeftijd heeft hij zelfs gedirigeerd, en daarvoor moet je toch enig muzikaal inzicht hebben.

“Mensen die beweren dat Sinatra geen jazzmuzikant is, kunnen van mij de boom in. Die man stond middenin de grootste ontwikkelingen in dejazzmuziek. Natuurlijk was hij daarnaast een groot film- en popster, en dat doet bij veel jazzliefhebbers de wenkbrauwen fronsen. Sinatra had dezelfde status in de jazz kunnen hebben als Billie Holliday, als ook hij eind jarenvijftig was overleden. Hij is nu even oud als Thelonious Monk! En, wat mij betreft, minstens zo hip.

“Als je een blazer als Ben Webster For all we know hoort spelen, hoor je hoezeer hij is beïnvloed door Sinatra. Zijn organische aanpak, de manier waarop hij articuleert, dat is allemaal puur Sinatra.

“Sinatra is me met de paplepel ingegoten. Mijn familie komt uit Sicilië en herkende veel in hem. De hele dag was hij bij ons thuis op de radio. Voor ik ze begon te spelen, kon ik die liedjes al dromen.”