GEERT HAUTEKIET

Geert Hautekiet: Dorst. HKM 42024.

De nieuwe Vlaamse troubadour Geert Hautekiet is op tournee door Nederland met een liedjesprogramma, waar ik laatst in de pauze bij ben weggelopen vanwege de monotonie van een man die op zijn piano zat te beuken en zich in vrijwel ieder nummer overschreeuwde. Zijn gaaf geproduceerde cd Dorst biedt echter een veelzijdig en veelkleurig beeld van een zanger die in verrassend repertoire beurtelings kan klinken als Raymond van 't Groenewoud en Herman van Veen.

Hautekiet schrijft liefdesliedjes met een subtiel gevoel voor ironie ('Het is de liefde en niet ik/ die domme dingen doet'), maakt intrigerende chansons die lang laten raden naar de strekking ('Niets is zeker/ en zeker ik niet') en weet schilder- en Brel-achtig te zingen in nummers als Het bal en Mijn stad. In één tekst verwijst hij dan ook niet zonder zelfspot naar “mijn Brelliaans talent”.

Waar zijn melodietjes te kort schieten, wordt dat grotendeels goedgemaakt door de mooie arrangementen met accordeon, viool en blazers van divers allooi. Een paar keer komt er zelfs een compleet hoempa-orkest voorbij. In het theater kan dat niet.