Colori lari

De handigste marketingman van het laatste decennium is ongetwijfeld Giovanni Farba. Deze medewerker van het Italiaanse elektronicaconcern 'Elletra' ontdekte in het voorjaar van 1988 dat zich op kantoren weliswaar vele telefoontoestellen en kopieerapparaten bevinden, maar vrijwel geen kleurentelevisies. Dat vond hij jammer, want zijn bedrijf leeft van het maken en verkopen van die apparaten.

Giovanni begon toen naar mogelijkheden te zoeken om de kleuren-tv het kantoor binnen te manoeuvreren. Soaps en quizzen worden ten kantore weinig genoten, wist hij. Beurskoersen en financieel nieuws worden slechts spaarzaam uitgezonden en al even zelden bekeken.

Vervanging van de haarscherpe monochrome schermen, waar duizenden secretaresses en boekhouders op dat moment mee werkten, bood ook al geen soelaas. Daar was men immers zeer tevreden mee. Ze leverden een prima beeld voor weinig geld. Een beeld exact even monochroom als het bedrukte papier waar al die cijfers en letters uiteindelijk toch in worden omgezet. Sterker nog: de printers die alle arbeid uiteindelijk afwerken, zijn niet eens in staat om in kleur af te drukken. Dat maakte kleurmonitoren tot een absoluut onzinnige aanschaf.

Er waren nog meer argumenten tegen. De allerduurste high-resolution-kleurenbeeldbuis van pakweg 40.000 gulden, zoals die in de grafische industrie wel wordt gebruikt, geeft een getypte zwart-op-wittekst aanmerkelijk slechter weer dan een zwart-witscherm van pakweg 250 gulden. Letters in zwart-op-wit worden op een kleurenscherm rafelig, bibberig, grijs en grauw. Logisch ook: op de plek waar het elektronenkanon bij een kleurenbuis drie puntjes moet neerzetten (voor elke basiskleur één) hoeft de zwart-witbuis maar één puntje te plaatsen.

Dat wordt dus een mooi, diepzwart puntje, dat een gestoken scherpe letter oplevert. Zo'n letter waar je uren naar kunt kijken, zonder dat je ogen gaan prikken en tranen, zoals dat bij een kleurenmonitor het geval is.

Hoe Giovanni Farba het voor elkaar gekregen heeft, weten we niet. Maar honderdduizenden kantoorklerken, secretaresses en financial controllers zitten nu met hun snufferd dertig centimeter van een kleurentelevisie, die een zwart-wit beeld weergeeft. Dag-in-dag-uit. Het fenomeen wordt bestudeerd door een aantal studenten van de HEAO-communicatie in Eindhoven, maar erg ver zijn ze nog niet gevorderd. Het is dan ook een lastige klus: hoe verklaar je de succesvolle massaverkoop van een onbruikbaar, veel te duur apparaat aan een kritische, gemiddeld goed-opgeleide en professioneel ingestelde klant? Het doet er ook niet toe. Hoofdzaak is dat het gelukt is. Giovanni is rijk en wij hebben allemaal hoofdpijn. Volgende keer vertellen we hoe zijn collega van Mitaki Industries de spiegelreflexcamera aan miljoenen heeft weten te slijten, die daar absoluut niets aan hebben.