EMU-landen (1)

NRC HANDELSBLAD 12 februari, hoofdartikel 'Niet doen', kenmerkt de houding van Bolkestein tegenover de EMU als isolationisme. Daarmee worden de zaken op hun kop gezet.

De EMU, die permanent interne conflicten zal opleveren, leidt onvermijdelijk tot een binnenwaarts gericht Europa. De beleidsmakers, die nu eenmaal beperkt in aantal zijn, zullen dan nauwelijks tijd en energie overhouden voor een naar buiten gericht Europa. Dat zal ten koste gaan van de absoluut noodzakelijke maar bijzonder moeilijke schepping van een Atlantische Unie met Amerika. Zonder zo'n Unie zal het Westen als kleine minderheid in de wereld van straks slechts een ondergeschikte rol kunnen spelen.

Men praat nu wel veel over het feest van de overgang van het huidige millenium naar het volgende, maar een terugblik is daarbij zeldzaam. ln de eerste helft leefde ons Westen nog in de nasleep van de deling in tweeën van het Romeinse Rijk en pas in de tweede helft van ons millenium werden hier de hoogtepunten van de Romeins-Griekse civilisatie duidelijk voorbijgestreefd. Meer spectaculair is het schouwspel van China. Pas in de tweede helft van dit millenium hebben wij de wetenschap van China achter ons gelaten. Enkele eeuwen zijn in de wereldgeschiedenis niet veel! Nu is er in Azië al een inhaalbeweging gaande. Onze kleine, luxueus levende Westerse minderheid kan zich in de nieuwe wereldverhoudingen niet lang handhaven zonder een hechte Atlantische Unie als kader voor de eenheid van het hele Westen. Dit in vijftig jaar te bereiken is niet mogelijk als alle politieke energie (van hoog tot laag) verkwist wordt aan de nooit tot rust komende conflicten in een te hoog gegrepen EMU, met als extra hindernis de via de EMU levende ouderwetse machtsdromen. Op wereldschaal bekeken biedt de EMU weinig meer dan een continentaal-Europees provinciaals gekrakeel, leidend naar een Europees isolationisme.

Kortom, bij de poort van een nieuw millenium staan wij voor een fundamentele strategische keus (en niet slechts een van economische aard). Of alle politieke energie wordt gericht op het zeer moeilijke scheppen van een hechte Atlantische Unie, óf al die energie wordt verspild aan de verkeerde marsrichting via een isolationistische EMU die naar het voorbeeld van het Romeinse Rijk zal leiden tot de 'neergang en val' (Gibbon!) van een verdeeld Westen.