Driehoeken en rechthoeken

“Didactiek, dat is leerlingen motiveren”, zei de vormgeefster, die naast me zat. “Nee”, zei ik heel schools, “pas na het motiveren begint de echte didactiek. Wat die jongen daarstraks op de tv deed, dat was didactiek”. We hadden een etentje, aangeboden door de uitgever en spraken over het maken van schoolboeken. Het laatste vroeg zoveel aandacht dat ik nauwelijks meer weet hoe de witbaars smaakte.

Voor een schoolboek heb je een paar auteurs nodig, een uitgever, een eindredacteur, een bureauredacteur, een vormgever, een fotoscout, een technisch en een vrij illustrator, marketing-mensen en zeker ook een drukker. Onze drukker zit in Singapore. Eigenlijk zouden al die mensen regelmatig met elkaar moeten overleggen, maar daar is deze tijd te haastig voor. De drukker zit trouwens te ver weg.

Vroeger waren schoolboeken zwart/wit. Toen kwamen er boeken met 'steunkleur'. Dan was een kop of een samenvatting of een belangrijk woord opeens groen. Nu maakt een zichzelf respecterende educatieve uitgeverij de meeste boeken in 'full colour'. Er zijn verschillende kleuren voor titels en subtitels, er zijn kleurenfoto's, technische tekeningen in kleur, tabellen en samenvattingen in kleur en soms slechte grapjes in kleur.

Ik zei de vormgeefster dat schoolboeken er tegenwoordig zo chaotisch uitzien, dat dat het laatste is wat leerlingen van nu nodig hebben. Ze kon wel wat hebben. Ze keek niet eens gekwetst en argumenteerde dat de uitgeverij vaak meer aandacht trekkende elementen en meer kleur wil. We zaten te eten ter gelegenheid van het verschijnen van het laatste deel van onze methode, dat wil zeggen het laatste deel van de derde versie. Omdat er alweer nieuwe kerndoelen zijn, moeten we vlug beginnen met het schrijven van de vierde versie.

“Weet je nog de mooie foto van Warna Oosterbaan van het verkeersongeluk bij Breda?” (Oosterbaan maakte uit het vliegtuig een foto van luchtverontreiniging, dacht hij. Door een mistsliert kringelt rook, de rook van brandende autowrakken. De foto staat in ons boek in een hoofdstuk over snelheden. De kinderen in 2b waren gefascineerd.) “Over die foto staat een andere, die met autowrakken, zo dat er een hele hoek uit is. Waarom staan de foto's niet gewoon naast elkaar?” Ik tekende twee rechthoeken over elkaar op een servet. “Zo druk je het verband tussen de foto's uit”, zei de vormgeefster. Ik was het er niet mee eens en hield zulke wijdlopige beschouwingen dat zij ook niet veel van het eten heeft geproefd. De uitgever aan de andere kant van de tafel keek van 'daar heb je hem weer'.

We hadden eerst gegolft. De golfleraar had een videocamera bij zich en filmde onze slagen in de lucht. Toen we de ballen die we wel raakten wegens het duister niet meer weg zagen vliegen, kregen we binnen les. De video werd gedraaid en gestopt en teruggedraaid. “De driehoek van schouders en handen mag niet van vorm veranderen”, zei de golfleraar en toen - o, wonder - toen tekende hij over het stilstaande beeld van de vrouw van de uitgever met rode viltstift een driehoek op het tv-scherm. 'MULTIMEDIA!' dacht ik. Hij had ook nog een wissertje om het scherm schoon te vegen. Aan alles gedacht.

Ik heb op de driving range een paar mooie klappen uitgedeeld. En bij thuiskomst 's avonds na wijn en cognac zag het nieuwe boek er prachtig uit... behalve dat met die foto's.