Verdachte van moord op peuter Robin gaf veertien verklaringen; 'Als ze zeuren, blijf ik verzinnen'

Voor de rechtbank van Breda werd gisteren 'levenslang' geëist tegen de 28-jarige vrouw die ervan wordt verdacht de peuter Robin te hebben vermoord. De verdachte legde veertien verschillende verklaringen af waaronder één onder hypnose.

BREDA, 21 FEBR. Op drie van de vier video-opnamen die werden vertoond tijdens het deze week gehouden proces tegen T.J., verdacht van moord op Robin Bogers, vertelt J. tot in details hoe zij het driejarige overbuurmeisje om het leven heeft gebracht. Het is een van de dertien, of misschien veertien verschillende verklaringen die de verdachte heeft afgelegd sinds de vermissing van de peuter op de middag van 24 april 1996. De peuter zou van de trap zijn gevallen, in een vuilniszak zijn gestopt en door een vriendin zijn meegenomen. Deze vrouw heeft op aanwijzing van J. enkele maanden ten onrechte gevangen gezeten, evenals drie anderen onder wie J.'s ex-man en een vage oude kennis. Er is een versie waarbij Robin na het eten van de pannenkoeken - dat ze dat gedaan heeft, wordt door niemand in twijfel getrokken - naar huis gaat om haar portemonneetje te halen, en dan wordt meegenomen door twee mannen in een zwarte auto. Ontvoering, verkrachting en handel in kinderporno - de verklaringen liegen er niet om.

Eén verhoor heeft plaatsgevonden onder hypnose. J. ontkent daarin elke betrokkenheid bij Robins dood. “Ik ben onschuldig, al acht maanden lang. Ik heb niks met de zaak te maken.” En dan beschuldigt ze, zoals ze dat in een aantal van de eerdere verklaringen ook deed, haar ex-vriend en een kennis. “Dat heb ik al verschillende malen verteld. De politie blijft maar doorzeuren. Als ze doorzeuren, blijf ik dingen bijverzinnen.” In het tweede gedeelte van het verhoor vraagt hypnotiseur Van der Roest aan J. hoe Robin bij haar is weggegaan. “O ja, dat ben ik vergeten te vertellen”, zegt J. alsof zij heel bewust een uit haar hoofd geleerd lesje opzegde.

Dat is volgens de rechtbank een ongerijmdheid omdat men zich niet meer zou kunnen herinneren wat in trance is gezegd. De verdachte raakte gisteren zichtbaar van haar stuk maar weigerde verder iets te zeggen. “Eén verklaring is de juiste, die onder hypnose. En dat is dat ik onschuldig ben.”

De vraag waarom J. zoveel verschillende verklaringen heeft afgelegd, houdt de gemoederen bezig. Aan de manier waarop zij verhoord werd, kan het niet liggen, verklaarden de brigadiers gisteren voor de rechtbank. “Zij kon vrijuit praten maar als je iets geeft, maakt ze er een verhaal om heen.” J. schreef zelf in een brief dat zij er niet tegen kon, dat de politie haar niet geloofde. Ze bleven maar hameren, en dan sloeg haar fantasie op hol. “Als ik iets verzin, ga ik het op den duur zelf geloven”, concludeert de verdachte op de band.

Uit haar enige 'bekennende' verklaring op 10 augustus - die zij het langste heeft volgehouden - blijkt, dat wanneer zij na de moord bij haar positieven komt, eerst bij zichzelf denkt: 'Wat ik nou gedaan heb, kan ik niet gedaan hebben.' Het lichaam van het meisje verdwijnt in de container en vanaf dat moment weet de verdachte niet meer wat er gebeurd is. Ze belt Robins moeder, waar het kind toch blijft en waarschuwt die middag zelf de politie dat Robin vermist is. Op 4 oktober trekt zij die bekentenis weer in omdat “de werkelijke waarheid” weer zou zijn teruggekeerd en wist ze dat ze het niet gedaan had.

J. heeft elk psychiatrisch onderzoek geweigerd. In het Pieter Baan Centrum, waar zij een paar weken ter observatie verbleef, werd opgemerkt: J. is van beton, maar ook een speelbal die alle kanten opkan. De districtspsychiater in Breda gelooft dat het verlies van haar eigen zoon de verdachte parten heeft gespeeld.

De officier van justitie noemde J. “een pathologische leugenaar, en een onbegrensde fantast”. Met als doel haar zoontje Kevin niet te verliezen zou zij hebben geintrigeerd, en iedereen hebben gemanipuleerd. Hij achtte bewezen dat J. Robin met voorbedachte rade het zwijgen heeft opgelegd. De officier zag in dat dit te maken kon hebben met het onverwerkte verlies van het eigen kind. “Maar hoe groot je eigen ellende ook is, je vergrijpt je niet aan een weerloos kind.” Hij eiste levenslang en verwees daarbij naar “deze tijd van kindermoorden”, waarbij een signaal niet duidelijk genoeg kan zijn.

Advocaat Mr. D. Moszkowicz vroeg vrijspraak. Hij redeneerde dat bij zoveel onjuiste verklaringen, ook de bekennende verklaring op fantasie zou kunnen berusten.

Uitspraak 5 maart