De wereldkampioen krijgt een kuilvoersnijder

JIRNSUM, 19 FEBR. 'Ids' hebben ze in rood-blauw-rode letters op hun wangen geverfd. Marieke Nauta (12) en Mariëtte Brandsma (11) uit Bolsward tillen hun zelfgemaakte spandoek boven de menigte uit in dancing 'De Twee Gemeenten' in Jirnsum. “Ids wil je ons een tútsje geven?”, staat erop. Heeft de man op het podium het gezien? “Ja”, weten ze zeker, “hij stak zijn duim omhoog.”

Marieke en haar vriendin houden een kleurenfoto in de hand van hun held. De kersverse wereldkampioen staat tussen Japanse dames en kijkt vrolijk de lens in. Beide meisjes zijn lid van ijsclub De IJsster, waarbij Ids Postma zich twaalf jaar geleden ook aanmeldde. “We proberen deze zomer naar hem toe te gaan in Dearsum. Om een kusje te vragen en een handtekening. Misschien kunnen we dan ook een stukje met hem skeeleren.”

Wereldkampioen allround schaatsen Ids Postma uit Dearsum werd gisteravond in Jirnsum uitbundig gehuldigd. De opgebouwde feesttent in zijn woonplaats werd afgebroken vanwege de harde wind, waarop werd uitgeweken naar het buurdorp. Terwijl honderden mensen hem in de feestzaal opwachten, stapt Postma even na zevenen de afgesloten bar binnen, de handen in de zakken van zijn blauwe spijkerbroek. Daar begroet hij zijn vrienden en bekenden, onder wie zijn oude trainer Piet Gemser. Die had indertijd al snel door dat hij een uitzonderlijk talent onder zijn hoede had. Gemser: “Ids reed van nature al heel goed. Hij had veel inzet en een goede mentaliteit. Hij was sober, leergierig, integer vooral. Hij stak toen al met kop en schouders boven de anderen uit. En hij wist wat hij wilde. Zijn dagprogramma bestond uit eten, slapen, trainen en huiswerk maken.”

Het was in die tijd dat zijn ouders de weg naar de boerderij, die toch verbeterd moest worden, met zwart asfalt lieten bedekken. Zo werd die 600 meter een soort privébaan, waarop de jonge Ids kon skeeleren. “Daar heeft hij sprinten geleerd”, verzekert zijn moeder P. Postma. Ids leek aanvankelijk een geboren sprinter. Op zijn zestiende legde hij de 500 meter al af in 39.15 en de 1.000 meter in 1.19.15. Maar hij ontwikkelde zich tot een “super-allrounder”, zoals hij gisteren door één van de sprekers werd betiteld.

Ids Postma hoorde de loftuitingen, spreekkoren (“Idsje bedankt”) en de opzwepende muziekklanken van de Blauhúster Dakkapel met een overwegend verlegen glimlach op zijn gezicht aan. In zijn ogen lag voortdurend een haast verbaasde blik. Soms lachte hij even breeduit, bijvoorbeeld toen hij een enorme Friese vlag cadeau kreeg van zijn fanclub. Die vlag, zo is de bedoeling, zal telkens bij de “pleats” in top gaan, bij een nieuw succes van Postma. “We hopen dat hij ook wappert als je volgend jaar olympisch kampioen wordt”, zegt N. Wiersma namens de supporters.

Ids Postma is boer en zal na zijn schaatscarrière de boerderij van zijn ouders overnemen. Dat gegeven werd gisteravond flink onderstreept, want agrarisch Friesland liet zich niet onbetuigd. Een zuivelonderneming schonk de kampioen een beeldje van een bronzen kalfje. Een landbouwmechanisatiebedrijf Halma uit Raerd gaf de kersverse wereldkampioen een nieuwe kuilvoersnijder, een cadeau ter waarde van 12.000 gulden. “Ids vertegenwoordigt de Nederlandse agrariërs”, beklemtoonde directeur R. Halma. En tot Postma: “Je hebt de branche positief in het nieuws gebracht.”

Postma geniet. Het schaatsjack gaat uit. Een tuinbroek wordt zichtbaar. Een paar meisjes giechelen. “Staat hem leuk, alleen hangt hij een beetje te laag.” De Blauhúster Dakkapel zet nog eens in: “We are the champions.” Postma vindt alles “fantastisch”, zegt hij in zijn dankwoord. “Ik ben hartstikke blij dat jullie er zijn. Zonder dit was het een stuk minder mooi geweest en was ik die wereltitel al bijna weer vergeten.”

Zijn moeder zit aan de bar. Zij en haar man volgden de prestaties van hun zoon thuis voor de televisie. Even overwogen ze om naar Nagano te vliegen. “Maar Ids zei: ben je gek, dat doen jullie niet. Voor drie dagen elf uur vliegen en vijf uur in de trein zitten.” Zijn oudere zus Gjettje stapte wel in het vliegtuig. Moeder Postma: “Ids vertelde haar dat hij nog nooit zo zenuwachtig was geweest als voor de tien kilometer. Hij verwachtte steeds een aanval van Shirahata. Ids is maar één keer heel moe geweest in Nagano. De eerste dag was hij wat lauw, maar de tweede dag was hij fel en gebrand op een overwinning. Toen reed hij ook die super 1.500 meter.”