Euthanasie

Het lijkt me zaak om kort te reageren op de brief van collega Witsenburg (11 februari). Voorop zij nadrukkelijk gesteld, dat ik het met hem eens ben als hij zegt, dat in geval van euthanasie toetsing-vooraf een hele verbetering zou zijn.

Maar ik moet in twijfel trekken dat deze verbetering het succes kan opleveren wat Witsenburg aangeeft in de slotregels: “De omvang van het vraagstuk wordt helder, en de euthanasie kan uit het strafrecht.” Het laatste is mijns inziens van twijfelachtig belang, en te vergelijken met het niet strafbaar zijn van zelfdoding. Het eerste is niet te verwachten als de toetsingscommissies volgens Witsenburgs voorstel “een afspiegeling van wat er in de samenleving speelt” vormen en uitsluitend een toetsende taak krijgen.

Conclusie: Een 'toetsingscommissie' is pas capabel als er mensen en artsen in zitten die de mogelijkheden (van de hospices) kennen om mensen (patiënten en zorgverleners) uit hun wanhoop te helpen die de waarde van het leven-als-geheel verdedigen. De commissie zal echter behalve advies ook existentiële hulp moeten geven om die mogelijkheden te realiseren. Patiënt en arts komen anders in grote moeilijkheden als de commissie zegt dat euthanasie niet is toegestaan.