Kabel

De kabel gaat het geluk in Milaan zoeken. Het blijft een wonderbaarlijke hereniging van vier Surinaamse vrienden die zich kennelijk lekkerder zullen voelen bij de totalitaire generositeit van Berlusconi dan in het cabaratier-spoor van Michael van Praag. Voetbal en vriendschap, ik kan het nog steeds niet geloven.

Jarenlang is de mythe hooggehouden dat Gullit, Rijkaard en Van Basten in Milaan niet alleen voetbalden, maar ook leefden als een sprookjestrio. Als de een met een ingegroeide nagel sukkelde stonden de twee anderen - ook krijtwit - met een bosje tulpen langs het veldbed in Milanello. Het heette dat hun vrouwen eveneens gekluisterd waren aan de ketting van gezelligheid en nationalistische naastenliefde. Ze kookten voor elkaar, kochten gezamenlijk lolly's in voor de kinderen, deelden de mascara voor het gala en zongen dezelfde liedjes in het bad. Alleen aan de haren in het bord Spaghetti Bolognaise konden de Amsterdamse Rossoneri nog zien wie van de drie dames die avond van dienst was geweest. Een communesfeertje in Milaan, zij het dan zonder een waas van hasj.

De werkelijkheid was grimmiger. Van Basten en Gullit negeerden elkaar buiten het veld met de lompigheid van burenruzies. En Frank Rijkaard verdroomde zijn lucratieve ballingschap het liefst in de armen van Monique. Deur op slot. Hij ging wel eens stappen, maar dan met Maldini en Baresi, als het niet anders kon met Van Basten, nooit met Gullit. De jaren van de Hollandse Milanisti waren jaren van gescheiden levens.

Het zou kunnen dat Kluivert, Davids, Bogarde en Reiziger meer bloedband hebben. Maar zoals dat in het leven gaat, een hoogbenige diva die toevallig passeert en gracieus de ogen luikt kan met een beweging van de pink zelfs een Surinaamse bloedband overhoop halen. Overigens was het Suri-nationalisme dat je ook bij Ajax wel eens zag ontluiken meestal de toegevoegde luxe van een daverend succes. In slechte tijden blijken voetballers minder gevoelig te zijn voor de bedrading van vlag en vaderland. Dan komt het er op aan het eigen bv'tje overeind te houden. Een zorg die de vriendschap schaadt en zeker de opportunistische lotsverbondenheid die vaak verward wordt met een gedeelde identiteit.

Zal de kabel standhouden in Milaan? Tijdens het Europees kampioenschap in Engeland was er wel beroering rond het door Davids gepredikte getto-nationalisme van de donkere Ajacieden, maar uiteindelijk bleef het bij de ritualisering van een incident. De poging tot versplintering was gebouwd op persoonlijke rancune en daar durfden Kluivert, Bogarde en Reiziger hun toekomst bij het Nederlands elftal niet voor in de weegschaal leggen.

Ik vrees voor de illusie van saamhorigheid die de vier calculerende zwervers elkaar aanpraten. Het gekwakkel van Davids en Reiziger bij Milan is geen gunstig teken voor het machtsvertoon dat het Surinaamse broederschap wellicht voor ogen staat. Mij zal het niet verbazen als de kabel volgend jaar gewoon op de bank zit. Daar kan het ook gezellig zijn, maar als het te lang duurt wordt de grootste misère (de bank) die een topvoetballer kan overkomen al gauw een splijtzwam. Bravourelust is trouwens een blind instinct dat over jeugdliefdes en eeuwige camaraderie heenwalst.

En waarom zou Kluivert niet op de bank zitten? Als Weah in zijn dagje is en Savicevic weer eens het oud zot krijgt dan staat Milan wel met dodelijke spitsen op het veld. Mannen die bovendien de kunst verstaan om een aanstormende jonkie met verkeerde ballen te flikken. Bogarde - een voetballer die organisch bij Napels hoort - in de plaats van Maldini? Er moet dan wel eerst een culturele revolutie plaatsvinden in Milaan. Het is de keuze tussen Marcello Mastroiani en Louis de Funes. Dat Reiziger en Davids het dit seizoen bij Milan zo moeilijk hebben is minder het gevolg van hun afgebladderde voetbalkwaliteiten dan van hun onvermogen iets van een psychologische eenheid met de tribunes te solliciteren. Zij zijn vooor de Italiaanse maatstaven van gratie en passie te klein, te grauw, te grijs.

Ik begrijp dat de transfer van Kluivert vooral een vlucht uit Nederland is. Hij heeft het in dit wraaklustige land “even gehad”. Het argument schuurt over mijn vaderhart. Wat als deze autofreak straks, in een onbewaakt moment, de Callas van de Scala van Milaan doodrijdt? Geen hel zal ooit nog groter zijn, Patrick.

    • Hugo Camps