Palestijnse vrouwen na lang wachten vrij

TEL AVIV, 12 FEBR. Israel heeft gisteravond uiteindelijk 31 vrouwelijke Palestijnse gevangenen vrijgelaten. Urenlang heeft de Palestijnse leider Yasser Arafat in Ramallah moeten wachten op de komst van deze “Palestijnse vrijheidsstrijders” die aanvankelijk in de loop van de dag op vrije voeten zouden worden gesteld.

Het Hooggerechtshof in Jeruzalem hield de vrijlating echter tot gisteravond op, op verzoek van 'Families van Slachtoffers van Palestijnse terreur'. Deze organisatie verzocht de rechters in Jeruzalem de vrijlating ongedaan te maken omdat Israel 31 in plaats van de eerder aangekondigde 25 Palestijnse vrouwelijke gevangenen vrijliet. Het Hooggerechtshof verwierp dit appel tegen de vrijlating en stelde zich op het standpunt dat het om een “politieke zaak” ging tussen Israel en de Palestijnse bestuursautoriteit waarover de rechtbank geen jurisdictie heeft.

Als gevolg van dit juridische achterhoedegevecht kwamen de vrijgelaten Palestijnse vrouwen in de nacht in Ramallah aan, waar wegens het late uur en de kou de geplande feestelijkheden in het water vielen. Yasser Arafat was echter tot twee uur 's nachts opgebleven om de Palestijnse vrouwen, van wie er 28 wegens “vijandelijke daden” lange gevangenisstraffen in Israel uitzaten, te verwelkomen. Palestijnse woordvoerders zeiden gisteravond dat Israel met het ophouden van de vrijlating van de vrouwelijke Palestijnse gevangenen opnieuw een kans op verzoening met het Palestijnse volk had gemist en Arafat diep had beledigd. “In plaats van verzoenen werd het getreiter”, zei één van hen.

Voor de gevangenis waar de Palestijnse vrouwen werden vastgehouden, werd door voor- en tegenstanders van vrijlating gedemonstreerd. Een grote politiemacht was op de been om incidenten snel de kop te kunnen indrukken.

Israel had reeds twee jaar geleden alle vrouwelijke Palestijnse gevangenen moeten vrijlaten. President Ezer Weizman weigerde toen aan drie gevangenen die “bloed aan hun handen hadden” gratie te verlenen. Daarop weigerden de andere vrouwelijke gevangenen uit solidariteit met hun “zusters” de vrijheid.