Andersom

Omdat het de laatste dag voor de vakantie is mogen de kinderen van het Blindeninstituut 'andersom' in bed slapen. Dat houdt in: je bed helemaal afhalen en weer opmaken met het kussen op de plaats waar anders je voeten liggen. Daarmee vieren ze dat ze morgen naar huis gaan.

Voor Arine, die moeilijk haar weg in de ruimte kan vinden en het liefst contact houdt met muren en leuningen, is het dagelijks dichtslaan van haar bed al een hele klus. Probeer maar eens - op het gevoel - je dekbed precies recht op je bed te schikken en het daarna rimpelloos glad te trekken. En nu moet het vandaag nog 'andersom' ook! Ze zal het beddengoed zo over de stoel moeten hangen dat ze bij het opmaken niet naar de korte kant van het hoeslaken hoeft te zoeken. Het zal haar veel tijd kosten. Toch wil ze niet voor de anderen onderdoen. Met haar oor in de richting van juffrouw Jessie staat ze - naast haar opengeslagen bed - te wachten tot die haar komt helpen.

De bedden in de slaapzaaltjes staan net zoals in een ziekenhuis en ook een eindje van elkaar af. Dat is niet gezellig, maar wel handig voor het opmaken.

Om het Arine gemakkelijker te maken, stelt Jessie voor om het beddengoed te laten liggen zoals het ligt, maar het hele ledikant te draaien zodat het met het voeteneind tegen de muur komt te staan. “En dan sla je gewoon je bed dicht, net als anders”, zegt ze. “En dan lig je toch andersom.”

Arine begrijpt het niet. Jessie begint het ledikant te draaien. Tijdens die beweging voelt Arine aan de houten zijkant waar het heen gaat. Haar gezicht drukt onrust uit. Als Jessie uitgeschoven is zegt het meisje nerveus: “Even kijken.” Ze tast de hele omtrek van het ledikant af en de muur waar het nu weer tegenaan geschoven staat en is in paniek. Het ledikant moet zo snel mogelijk worden teruggedraaid.

Om het in de oude stand te krijgen, begint Jessie het een halve slag verder te draaien. Maar dat mag niet. Terugdraaien is terugdraaien. Dat kan nooit vérder draaien zijn.

Juffie draait het ledikant terug. Nadat Arine er omheen gelopen is en gecontroleerd heeft of alles weer bij het oude is, glimlacht ze. Dan zoekt ze de korte zijde van het dekbed en laat die tussen haar vingers doorglijden tot ze een verdikking voelt: een hoek.

Ze begint het beddengoed af te halen.