Nieuwe generatie

Mendelssohn: The Piano Trios op. 49 & op. 66 (Globe, 5156) Mozart & Beethoven: Quintets for fortepiano and winds (Attacca, 9684) Vivaldi: Cello concerten (Channel Classics, CCS 10097) Pleyel-harpsicord; Liesbeth Hoppen (Arsis, 96006)

Niet bekend

Julian Reynolds (piano), Johannes Leertouwer (viool) en Viola de Hoog (cello) namen de twee bekende pianotrio's van Mendelssohn op. Hun uitvoeringen zijn mooi licht en vitaal van klank en hun spel is nooit slepend, maar heeft wel met een aangename romantische inslag.

Een ander gelegenheidsensemble, bestaande uit pianist Stanley Hoogland en vier blazers uit het Orkest van de Achttiende Eeuw, maakten een opname van twee pianokwintetten, een van Mozart (KV. 452) en een van Beethoven (Op. 16). De musici beheersen hun weerbarstige oude instrumenten heel trefzeker, waardoor de uitvoeringen scherp geprononceerd en lyrisch klinken. Al doet de soms onontkoombaar puntige en kortademige toon wel eens wat onbehaaglijk aan.

Channel Classics viert het uitbrengen van zijn honderdste cd met een opname van een van zijn meest succesvolle musici: cellist Pieter Wispelwey. Hij behoort tot de jongere, pragmatische generatie musici die op een oud en op een nieuw instrument uit de voeten kunnen. Daardoor loopt zijn repertoire van Bach tot Kagel - altijd met het bijpassende instrument. Met het ensemble Florilegium speelt Wispelwey celloconcerten van Vivaldi, in een fraaie, zangerige uitvoering, met een warme, koper-glanzende klank.

Hoezeer de historische en de 'reguliere' uitvoeringspraktijk met elkaar verweven zijn, laat Liesbeth Hoppen horen. Ooit was zijn pianiste, maar de laatste jaren treedt ze voornamelijk op als klaveciniste. Ze streeft daarbij naar historisch verantwoorde uitvoeringen. En dus speelt ze klavecimbelmuziek van componisten als Martinu en De Falla op het instrument waarvoor ze bedoeld zijn: het majestueuze Pleyel-klavecimbel. Deze Rolls Royce onder de spichtig klinkende klavecimbels dankt zijn bestaan aan een revival van het instrument in het begin van deze eeuw, toen Wanda Landowska er een voor zich liet bouwen. Liesbeth Hoppen bewijst met haar krachtige interpretaties dat ze de eigenzinnigheden van het Pleyel-klavecimbel uitstekend beheerst.