Compagnoni glijdt als engel naar beneden

Deborah Compagnoni heeft bij het WK skiën gisteren op de reuzenslalom haar tweede wereldtitel gewonnen. Dertigduizend Italianen in Sestrieres raakten buiten zinnen van de prestaties van hun bescheiden landgenote.

SESTRIERES, 10 FEBR. Hoog boven de witte bergen trekken straalvliegtuigen witte strepen door de blauwe lucht. Tweemotorige vliegtuigjes en helikopters cirkelen langs de oogverblindende hellingen van de Italiaanse Alpen. Zelden was de sneeuw zo wit en de hemel zo blauw. Italianen wanen zich in het paradijs. Ze dansen, zingen en raken met hun handen bijna de hemel. Deborah Compagnoni is als een engel de berg afgedaald. Debby noemen ze haar. Debby sei unica, Debby, je bent uniek.

Compagnoni heeft zojuist de wereldtitel skiën op de reuzenslalom veroverd. Enkele dagen nadat ze de titel op de slalom heeft gewonnen is ze opnieuw 's werelds beste. Compagnoni heeft beantwoord aan de verwachtingen die Italianen van engelen koesteren. Ze daalt af uit de hemel en brengt vreugde. Van zinsbegoocheling kan geen sprake zijn. De Italianen hebben zelf kunnen zien hoe ze naar beneden kwam. Vastberaden gooide ze haar lijf van de witte, gladde helling, op haar ski's langs de poorten glijdend, op weg naar de mensen die haar beneden met open armen opwachtten.

Dertigduizend mannen, vrouwen en kinderen raken buiten zinnen. Omroepers in de arena verdringen elkaar om Compagnoni met woorden de liefde te betuigen. Alles draait om de hemelse genade. Niets is mooier geweest dan wat zich nu afspeelt. Niets zal deze euforie evenaren. Soldaten hijsen Compagnoni in rupsvoertuigen en rijden haar rond over de sneeuw van Sestrieres.

Compagnoni is niemand anders dan een bescheiden jonge vrouw van 26 jaar uit Santa Caterina in de oostelijke Alpen, een dochter van een hotelier, een romantische geest die in haar vrije tijd veel schildert. Ze was al eens olympisch kampioene Super G in 1992 (Albertville) en reuzenslalom in 1994 (Lillejammer), wereldkampioene reuzenslalom in 1996 (Sierra Nevada) en vorige week in Sestriere op de slalom. Ze praat niet veel, ze lacht liever. Vooral sinds ze in 1992 de dag na haar olympische titel de kruisbanden van haar beide knieën scheurde, wordt ze in Italië op handen gedragen. Ze is niet als Alberto Tomba, de extraverte skiër die van de ene naar de andere titel snelt. Ze is gewoon, ze kan niet anders.

Ze is als menig Italiaan een bewonderaar van Tomba. Vooral de manier waarop hij skiet doet haar rillen. Diens techniek en agressie heeft ze overgenomen. Compagnoni valt aan als ze skiet; net als Tomba. Ze kan lyrisch worden wanneer de techniek en de kracht die Tomba in de strijd gooit, ter sprake komen. Want zoiets heeft ze nooit bij een andere skiër gezien. Ze kan zich concentreren als de beste; daarin ligt haar kracht. Visualiseren kan ze als weinig anderen. Gisteren na haar bijzondere race zei ze: “Ik heb de ideale lijn in gedachten en die volg ik. Gelukkig laat de techniek me niet vaak in de steek. Waarom niet? Dat is mijn geheim. Ik was vandaag zo geconcentreerd dat ik zelfs de toejuichingen en het lawaai van de supporters niet heb gehoord. Het spijt me, het heeft me niet geholpen.”

Debbymania wordt de grenzenloze verering voor Deborah (spreek uit: Déborah) Compagnoni genoemd. Ach, het betekent weinig vergeleken bij de maniakale fascinatie voor de successen van Tomba. Afgezien van een enkele reclame voor pasta, auto's en decente wintersportkleding geeft Compagnoni zich niet aan buitennissige publiciteit. Lingerie van het merk Debby - om maar wat te noemen - is nog niet gesignaleerd. Herenondergoed van het merk La Bomba daarentegen wel. Hemden, slips en boxershorts worden voor bedragen van minimaal zestig gulden aangeboden. Wat opvalt is het etiket La Bomba dat op zo'n tien centimeter onder de broekband een prominent plaatsje heeft gekregen. Ondergoed van La Bomba schijnt een gewild object te zijn.

Tomba moet nog komen, deze week. Dan zal de extase extreme vormen aannemen. Nu heerst nog betrekkelijke rust op de Piazza Agnelli - een eerbetoon aan de oude Giovanni Agnelli die in 1932 dit mondaine wintersportoord stichtte. Regelmatig scheurt om nog onopgehelderde redenen een Alfa Romeo van de Italiaanse politie met zwaailichten en sirene door het plaatsje. Sommigen storen zich aan het lawaai, maar Italianen maken er een feest van. Ze zingen op de melodie van de sirene: Tom-bá, Tom-bá, Tom-bá.

Wie niet nog niet een bruin gezicht heeft, valt uit de toon. Hij doet er als vele anderen goed aan een crême van het soort bruin-zonder-zon te kopen. Dit produkt wordt sterk aanbevolen door een van de vele sponsoren van de wereldkampioenschappen skiën. Een bontmantel blijkt voor dames van oudere statuur een favoriet kledingstuk. Voorts rijden honderden Fiats en Lancia's van de firma Agnelli - de grote sponsor - als transportmiddel voor de genodigden en de pers door het dorp. Honderden meisjes in mode van Italiaanse snit zijn bovendien door de organisatie ingehuurd als gold het een verkiezing van moeders mooiste.

Wie zich in de skilift begeeft kijkt niet eens vreemd op wanneer naast hem de telefoon rinkelt. Ach, zomaar iemand die uit verveling belt om te vragen hoe het leven staat. Maar wanneer hij tijdens een afdaling een telefoon achter zich hoort rinkelen wordt het hem even vreemd te moede. Pronto, si, sono nella discesa; hallo, ja, ik ben aan de afdaling bezig, wordt gezegd met gevaar voor leven. Maar dan! Midden op de helling waar een uur geleden Deborah Compagnoni naar beneden raasde, rinkelt zowaar ook een telefoon. De desbetreffende beheerder stopt; want met een telefoon in de hand is de afdaling natuurlijk wel erg steil. Nieuwsgierig naar deze nieuwe ontwikkeling houdt de toeschouwer ook stil, al is het alleen maar om de verzurende beenspieren te ontlasten. Si, ha vinto Compagnoni; ja, Compagnoni heeft gewonnen, zegt de buurman tegen een iemand uit het verre Italië. Ciao, sluit hij na verloop van enige tijd af en hij stort zich als een gekgeworden Compagnoni naar beneden.

Compagnoni was niet gek. Ze deed gewoon. De Italianen hebben het zelf kunnen zien. Vanaf de tribune onderaan de helling konden ze haar vanaf de start volgen in haar adembenemende afdaling. En wie slechte ogen heeft, zag elke beweging op het grote scherm waarop de tv-beelden werden geprojecteerd. Nog geen anderhalve minuut duurde de reuzenslalom van een hoogte van 2.400 meter naar 2.000 meter. Maar voor de toeschouwers duurde de helletocht over de ijzige sneeuw langer. De overspannen stem van de omroeper echode tussen de bergen. Een engel gleed naar beneden.