Hollands Dagboek

Yvonne Meijaard (46) is mede-eigenaar van bollenbedrijf Meijaard uit het Flevolandse Bant. Afgelopen najaar begeleidde zij in China het planten van 400.000 tulpenbollen. Vooruitlopend op het Chinees Nieuwjaar, dat dit jaar op 6 februari viel, is zij teruggegaan om de Chinezen de technische kennis bij te brengen die nodig is voor de oogst en de produktie van tulpen. Yvonne Meijaard is getrouwd en heeft drie kinderen.

Woensdag 29 januari

Bedrijfsontwikkelingswerk, dat is eigenlijk waar wij op het ogenblik mee bezig zijn. Want hoe vanzelfsprekend is het voor u dat u in de wintermaanden toch een bosje tulpen kunt kopen? Ik kan u verzekeren dat dit in China als een bijzonderheid wordt gezien. Bloeiende tulpen, en dan ook nog vanuit een kas in China, worden hier ervaren als een wonderlijk iets.

Uiteraard is hier nogal wat tijd en werk aan voorafgegaan. Samen met Gerard Langendijk, exporteur uit Venhuizen, hebben we vorig jaar het plan opgevat om de tulpenmarkt in China te verkennen. De afzet van bollen bleek al een start te hebben gemaakt, maar wij willen daar iets extra's aan toevoegen: namelijk het in bloei trekken, het zogenaamde broeien, door de Chinezen zelf. Dit idee trok mij erg aan, wij hebben daarin immers zo'n vijftien jaar ervaring. Nadat Gerard in het afgelopen jaar enkele contacten had gelegd met bedrijven in Peking en Shanghai zijn we er in november heen gegaan om het broeien uit te leggen en de gekochte bollen 'op te planten'.

De bollen waren in Nederland al voorbehandeld met verschillende temperatuursbehandelingen om er zeker van te zijn dat we inderdaad in januari en februari met het Chinese Nieuwjaar bloemen zouden hebben.

In november zijn we dus ons ontwikkelingswerk echt begonnen. Natuurlijk moet alles handmatig gebeuren, niet alleen het opplanten maar ook het vervoer van de koelcel naar de kas. Als we uit het vliegtuig stappen in Peking is één ding direct duidelijk: we komen terecht in een totaal andere wereld. Het vinden van een taxi is geen enkel probleem want ongeveer zestig procent van de auto's bestaat uit taxi's. Onderweg naar het hotel worden we geconfronteerd met een geheel ander verkeersgedrag dan wij in Nederland gewend zijn. Links en rechts schieten auto's voorbij. Fietsers en ezels met wagens, beide zwaar beladen, en voetgangers, alles rijdt en loopt door elkaar heen. Hopelijk went dit snel want ik zit soms met het zweet in mijn handen.

Donderdag

Onze dagindeling ziet er eigenlijk elke dag hetzelfde uit. Gewapend met een Chinese tolk die Engels spreekt gaan we onze kassen langs om alles te controleren: de bloei, de temperatuur, het vochtgehalte en de luchtvochtigheid. In eerste instantie hebben we een kas gehuurd, maar al snel bleek deze ruimte niet toereikend. Nog dezelfde dag konden we een extra kas huren. Wel op een heel andere locatie, maar afstanden zeggen hier niets; dus dat was snel geregeld. Via onze tolk overleggen we met de betreffende supervisor wat er die dag gedaan moet worden. Vandaag zijn we druk bezig met het afleveren naar verschillende winkels en het is duidelijk dat men al wat fleurigs in huis wil voor het komende Chinese Nieuwjaar.

Wat ik vandaag niet mag vergeten is de verjaardag van mijn vader. Pa, van harte gefeliciteerd. De borrel kom ik over een dag of tien halen.

Vrijdag

Je zou denken dat het nogal eentonig is om elke dag naar de kassen te gaan kijken. Niets is echter minder waar. Er is altijd wel iets waarover we ons verbazen. Aan de gedragsregels in het verkeer raken we langzamerhand gewend, maar vandaag moesten we toch een andere weg nemen. Op onze gebruikelijke route werd namelijk door een groep zeer fraai uitgedoste vrouwen een zang- en dansritueel opgevoerd. Zomaar midden op de weg. In China kan dat allemaal en ik moet zeggen het was een heel folkloristisch gebeuren.

Bij de entree van de bijgehuurde kas stuiten we praktisch elke dag op dezelfde moeilijkheid: bij grotere bedrijven staan voor de poort twee of vier geüniformeerde wachten. Meestal vrij jonge jongens. Er is er een bij die zijn taak ontzettend nauwgezet neemt. Zonder briefje mag je er niet in. Maar aangezien er alleen maar Chinese tekens op het briefje staan, stuit ik nogal eens op moeilijkheden. Ook al komen we er nu elke dag, ik mag er van hem niet door zonder briefje. Als onze tolk er dus niet bij is worden er enkele telefoontjes gepleegd en schrijf ik op het briefje in het Nederlands dat ze de groeten van Sinterklaas krijgen en dan mag ik er wel in.

Zaterdag

Er gebeurt hier elke dag wel iets aparts. Zo staat de supervisor op een gegeven moment midden in de kas zijn haar te wassen. Even later staat een Chinees op en komt terug met een krukje, een kam en een schaar en fungeert even als kapper.

Nadat we in de kas klaar waren met plukken en de tulpen op potjes zetten, bleek dat het vandaag erg moeilijk was om een taxi te krijgen. Na een hele tijd wachten zagen we wel een bus aankomen en besloten dus om daar gebruik van te maken. Nou, ik kan u verzekeren dat ook dit een hele ervaring was. Alles rammelt en je moet je goed vasthouden maar ach, het kost dan ook maar vijftien cent om naar het centrum te komen. Gelukkig zaten we niet in het spitsuur want we hadden al wel gezien dat alle bussen dan afgeladen vol zitten.

De bespreking voor het programma voor morgen was snel klaar. Gerard zal om halfacht naar het vliegveld gaan om zijn neef op te halen en ik ga naar de kas want we krijgen het erg druk met de produktie voor het Chinese Nieuwjaar.

Zondag

Op weg naar de kas valt vandaag erg op dat er veel blije mensen met tassen en koffers op de bus staan te wachten. Ze gaan naar hun familie om Nieuwjaar te vieren. Als ik tussen de middag wil gaan eten komt een van de jongens me roepen want Gerard is er. Ik denk nog: nou en, dan komt hij toch ook eerst eten. Maar als ik buiten kom en direct begin te vertellen hoe druk het wel is zie ik opeens een bekende roodgeruite jas. Mijn eerste gedachte is: hé, dat is bekend. En pas daarna zie ik dat het Kees, mijn man, is. Ook Franka, de vriendin van Gerard en zijn zus Gertrud staan ineens voor mijn neus.

Ik ben echt totaal verbijsterd en sta een hele tijd te stamelen: hoe kan dit nou, hoe komen jullie hier? Trouwens, ik was niet de enige die verbaasd was, want Gerard wist wel dat Kees en Gertrud zouden komen maar niet dat zijn vriendin ook mee kwam. Ik had echt een hele tijd nodig om over deze verrassingsaanval heen te komen. Een ding staat vast: mijn verjaardag over twee dagen kan nu al niet meer stuk.

Maandag

We mogen dan gasten hebben, maar het werk moet natuurlijk wel doorgaan. Ook zij gaan dus mee naar de kassen om te helpen. Onderweg zien we een massa kinderen langs de kant van de weg aan het werk om alle rommel op te ruimen. Alles moet netjes zijn voor het grote feest. Het is een prachtig gezicht. De kinderen, die allemaal gele petjes op hebben, zijn verdeeld over een lengte van wel vijf kilometer.

Als we terug op onze kamer komen blijkt dat ons bad verstopt zit. Gewapend met een Chinees woordenboek kon ik duidelijk maken waar het om ging en gezien de reactie ging ik er vanuit dat er naar gekeken zou worden. Op zo'n moment ben je toch weer te optimistisch want na een uur was er nog niets ondernomen. Dus weer terug met het boekje in mijn hand op de pagina: ik wil een andere kamer. Dit bleek direct duidelijk en we konden verhuizen. Eindelijk kon ik in bad. Maar toen ik eruit was werden m'n voeten toch weer nat. Dit bad lekte dus als een zeef. Om een lang verhaal kort te maken: we moesten drie keer van kamer veranderen voordat alles werkte zoals je mag verwachten.

Dinsdag

Een dag die ik nooit meer zal vergeten. Mijn verjaardag in China. Het cadeau had ik al gekregen, want Kees is er. Van thuis had hij van verschillende kennissen en familieleden cadeautjes en kaarten meegekregen. Voor mij als moeder waren de brieven van Leonie en Peter, Dennis en Remco machtig mooi om te krijgen. Ieder schrijft in zijn eigen stijl en dat is heel hartverwarmend. Nu begint ook mijn gevoel van het naar huis willen na vijf weken aardig op te komen.

Voorlopig heb ik nog afleiding genoeg, want onze planning voor de bloemproduktie is wonder boven wonder precies goed uitgekomen. Ook vandaag hebben we veel werk te doen: we kregen 's middags te horen dat de tulpen in de winkels uitverkocht zijn. Iedereen werkt dus op topsnelheid. Mijn verjaardagsdinertje is ook daarom erg gezellig: iedereen heeft een voldaan gevoel. Ons China-experiment schijnt zelfs in het eerste jaar toch al aardig te lukken. Minpuntje van deze dag is echter dat we te horen krijgen dat we vrijdag uit dit hotel moeten. Dus moet ik voor de vijfde keer alles weer inpakken.

Woensdag

Vandaag is mijn 'maatje' Gerard jarig. Dus wederom feest met taart compleet met kaarsjes van onze Chinese partners. Hoogtepunt van deze dag is ons televisieoptreden. Er zijn tijdens de bloemenverkoop namelijk lootjes uitgedeeld voor het winnen van een computer. Wij zijn degenen die de lootjes mogen trekken. Het zal je gebeuren. Je woont al jaren in Nederland en komt nooit op tv en je bent al met al twee maanden in China en reeds twee keer op de tv geweest en je hebt drie keer in de krant gestaan. Het is gewoonweg prachtig om dit allemaal mee te maken.

Als we terugkomen in ons hotel denken we eerst dat we verkeerd zitten. Bij binnenkomst ligt het plafond eruit en wordt ons duidelijk dat er een verbouwing gaande is. We moeten ons dus twee dagen een weg banen tussen het stof en het afval. Kortom, het is momenteel een gigantische bende en ook de telefoon is afgesloten omdat de telefoniste tot 14 februari vrij heeft. 's Avonds op Gerards feestje realiseren we ons dat we dit jaar twee keer jarig zijn geweest. Want het Chinese Nieuwjaar begint pas morgenavond. Dit houdt tevens in dat we volgend jaar niet jarig zijn omdat dan het Chinese Nieuwjaar al op 30 januari valt.

Donderdag 6 februari

Nieuwjaarsdag. We beginnen alweer goed want we krijgen te horen dat we een dag eerder, dus vandaag, van hotel moeten veranderen. Zodra we buiten zijn merken we de feestelijke stemming. Drommen mensen zijn op weg naar de diverse parken waar festiviteiten worden gehouden. In het park waar wij naartoe gaan is het gigantisch druk. Er worden allerlei spelen gedaan en uiteraard worden er vanuit de diverse kraampjes veel spullen verkocht en eten aangeboden. Het is hier echter zo ontzettend druk dat je met de stroom van mensen mee moet lopen en daardoor is het voor ons erg onoverzichtelijk. Dit park is ontzettend groot, maar op de paden is er geen meter vrije ruimte.

Op nieuwjaarsdag wordt altijd een speciaal soort eten gegeten dat al dagen eerder is klaar gemaakt. Het is een soort deeg waarin verschillende soorten vlees of groenten zijn gedaan die een lang leven moeten garanderen.

Alle dingen die gedaan worden voor Chinees Nieuwjaar hebben een speciale betekenis. Al is dat nu wel minder dan jaren geleden, zoals bijvoorbeeld het eten van een bepaald soort zoetigheid dat staat voor de god van het geld. Of dat het gezin tijdens de eerste twee dagen bij de familie van de man moet zijn.

Over het vuurwerk kan ik helaas niets meedelen want sinds drie jaar mag er in Peking City geen vuurwerk meer afgestoken worden van de regering in verband met de veiligheid. In het verleden resulteerde het afsteken van dit vuurwerk in zoveel overlast en gewonden dat het alleen nog buiten de stad toegestaan wordt - en dat terwijl de originele betekenis van het afsteken van vuurwerk was het verdrijven van de kwade geesten en het oproepen van gezondheid. Uiteraard was dit voor ons wel een tegenvaller. Maar het is toch bijzonder om zo een nieuwjaarsdag met 's lands gebruiken mee te kunnen maken. De festiviteiten duren nog voort tot 15 februari. Maar ik hoop over drie dagen in het vliegtuig naar Nederland te zitten en dan een lekker bord gekookte aardappels met groenten en een schnitzel te kunnen eten.