Europarlement

Bernard Bouwman betoogt (Z 1 feb.) dat het Europees Parlement (EP) wel degelijk invloed heeft op de Europese besluitvorming. Belangrijker is de vraag of het EP de Commissie(leden), (Raad van) Ministers of de Europese Raad ter verantwoording kan roepen.

Daar is juist geen sprake van. Kohl, Chirac, Van Mierlo of andere Europese regeringsleiders, commissieleden of ministers hebben niets te vrezen van het EP. Sterker nog, wanneer Van Mierlo het EP toespreekt, hebben de meeste leden het te druk met hun (bij)baantjes om de vergadering bij te wonen.

De fundamentele zwakheid van het EP is het gebrek aan een politieke basis voor Europese politiek of partijvorming. Dit komt niet alleen tot uiting bij de Europese verkiezingen, maar ook en vooral door het ontbreken van Europese partijen. Wat thans gepresenteerd wordt als Europese partij is een optelsom van nationale partijen en kandidaten.

Dat het EP wel degelijk invloed heeft op de besluitvorming doet dan ook niets af aan de machteloosheid en het falen als Europese volksvertegenwoordiging. Het rampzalige Bosnië- en Balkanbeleid, de waanzin van een EMU zonder politieke unie en zonder economisch, monetair, fiscaal of democratisch draagvlak, open grenzen zonder functionerende justitiële en politionele samenwerking of Europol, zullen de leden van het EP echter een zorg zijn. Ook al stemt nog maar vijf procent bij de volgende Europese verkiezingen, herkozen worden ze toch wel.