De Schepper verdient beter

Voorstelling: Aaibaarheidsfaktor nr. 7, door Els de Schepper, De Cock, Zegers en Tomme. Gezien: 6/2 in de Kleine Komedie, Amsterdam. Tournee t/m 16/5.

Twee eerdere soloprogramma's hebben al laten zien, dat de uit Vlaanderen afkomstige Els de Schepper veel kan. In eigen land is ze een van de televisie bekende vedette, hier niet - maar ze bouwt ook in Nederland gestaag een eigen aanhang op, die haar wonderbaarlijke veelzijdigheid bewondert en zich de ogen uitkijkt op haar kleine gestalte met het grote zanggeluid. Met groot gemak legt ze bovendien contact met haar publiek.

Ook haar derde voorstelling, onder de zonder bronvermelding aan Rudy Kousbroek ontleende titel Aaibaarheidsfaktor nr. 7, is weer een overtuigende demonstratie van haar multi-functionele kundigheden. Ze laat een scat-nummer, op muziek van Sonny Rollins, uitlopen op een eveneens in scat-klanken gevoerde dialoog. Ze flirt met de zaal en heeft onmiddellijk de lachers op haar hand. Ze zingt het wellustige Teach me tonight even geloofwaardig als het Brel-chanson Si tu revenais, een aandoenlijk My funny Valentine, een stukje Entführing aus dem Serail met knap ingebouwde geluidsstoringen, een popnummer met de stem van Brenda Lee, en het vertederende Stekelvarkentjes wiegelied van Annie M.G. Schmidt. En samen met haar drie muzikanten, die veel visuele zotternij bijdragen, maakt ze van ritmische ontbijttafelklanken een aanstekelijk stukje muziek.

Aan amusante ideeën ontbreekt het Els de Schepper niet, al maakt ze het zich soms wel erg gemakkelijk met het huiselijke gebabbel tussen de nummers door. Zo te zien vertrouwt ze in die verbindende teksten, afgezien van een grappige gebruiksaanwijzing voor de pas aangeschafte man, voornamelijk op haar klein-maar-dappere uitstraling. Nog steeds heeft ze niet de ideale theatervorm gevonden voor haar expressieve talent. Haar derde voorstelling is een staalkaart van haar artistieke mogelijkheden - en ik blijf denken dat die in een beter programma nog meer tot hun recht zouden komen.