'Mijn teksten lees ik nooit, ik doe gewoon wat'

ROTTERDAM, 6 FEBR. Regisseur Takeshi Kitano ziet er uit als een Japanse versie van Peter Falk in zijn rol van rechercheur Columbo. Kitano knijpt met zijn ogen, krabt zich uitgebreid op het achterhoofd en loopt een beetje kreupel als gevolg van het motorongeluk dat hem twee jaar geleden bijna het leven kostte - maar ondertussen ontgaat hem niets. In Japan is Kitano (49) een ster. Hij is geliefd als presentator van zeven tv-shows per week, als regisseur, acteur en komiek. Kitano is bovendien een verwoed bokser en motorrijder, en sinds zijn herstel houdt hij zich ook bezig met schilderen.

Kids Return is nog te zien op 6 febr. om 22u; 8 febr. om 19u45.

Takeshi Kitano is dezer dagen in Rotterdam aanwezig om de première van zijn nieuwste film Kids Return op te luisteren. Kids Return gaat over twee vrienden die opgroeien voor galg en rad; ze gaan van school, de een wordt bokser en de ander sluit zich aan bij de plaatselijke yakuza-clan (de Japanse mafia). Ondanks de terreur die deze twee op hun omgeving uitoefenen, wekken de jongens sympathie; ze weten zelf ook wel dat ze maar 'sukkels' zijn.

“Toen ik opgroeide kende ik dit soort jongens”, vertelt Kitano met behulp van een tolk. “Aan de ene kant kijken ze op tegen honkballers en andere sportlieden, en aan de andere kant tegen de yakuza. Ze zoeken dus ook het 'slechte' voorbeeld. Maar als ze, zoals de jongens in mijn film, de slechte kant hebben laten overheersen, raken ze in de war. Deze jongens zijn aan het eind van de film door hun eigen toedoen alles kwijt, het enige dat ze overhebben is hun jeugd. Dankzij die jeugd kunnen ze misschien nog opnieuw beginnen.”

Afgezien van een vroege flirt met de yakuza houdt Kitano zelf zich met legale zaken bezig. Zijn werklust is zelfs voor Japanse begrippen bijzonder. “Mensen vinden zeven tv-shows per week veel, maar voor mij is het 'spelen'. Ik lees nooit mijn teksten, ik kom in de studio en doe gewoon wat. Je kunt het vergelijken met zwemmen; een vis zwemt en een mens kán zwemmen. Wat acteren betreft ben ik een vis.”

Na het ongeluk ontdekte Kitano het schilderen. Zijn werk wordt soms tentoongesteld al mag het volgens Kitano zelf niet meer heten dan 'graffiti in een wc'. Hij schildert bloemen en expliciet seksuele voorstellingen. “Wij hadden in Japan tot in de vorige eeuw een traditie van houtblokprints met afbeeldingen van erotische handelingen. Maar toen droeg iedereen nog kimono's en van die grote kapsels. In deze tijd willen we liever iets zien dat meer bij onze huidige wereld past. Daar draag ik een steentje aan bij.”

De enige film van Takeshi Kitano die in Nederland bekend werd, was Sonatine (1993). In deze film over opnieuw de wereld van de yakuza viel het achteloze gebruik van geweld op. Tegen de prachtig gestileerde achtergrond van felblauwe zee en geel zand waren de liquidaties nog achtelozer dan in de films van Quentin Tarantino. Krijgt Kitano in Japan kritiek op het geweld in zijn film? “Ja wel eens, maar niet erg streng. Mensen kunnen bij mijn films tenminste nog de pijn voelen die geweld veroorzaakt. Dat is bij veel Amerikaanse films wel anders.”

Wat ligt gevoeliger in Japan, het tonen van seks of van geweld? “Geweld”, antwoordt Kitano stellig. “Maar de verontwaardiging gaat nooit diep want 'vreedzaamheid' en 'mensenrechten' zijn wat ons betreft uit Amerika geïmporteerde begrippen. Boosheid over de schending daarvan komt niet natuurlijkerwijs in ons op. Het is een beetje een opgelegd pandoer.”