O.J. en Clinton streden om voorrang op tv

WASHINGTON, 5 FEBR. Het Witte Huis had juist willen voorkomen dat Amerikaanse televisiekijkers moesten kiezen tussen een populair televisieprogramma en de State of the Union, de plechtige jaarlijkse toespraak van de president tot het Congres.

Toen bleek dat de zender CBS op de avond van de presidentiële redevoering de competitie voor Miss USA 1997 had geprogrammeerd, werd de Amerikaanse tegenhanger van de troonrede dan ook prompt een dag vervroegd. Met de eerste State of the Union van zijn tweede termijn wilde Clinton een zo groot mogelijk gehoor bereiken, en daarvoor is nu eenmaal rechtstreekse en volledige uitzending door alle tv-stations een vereiste.

De woordvoerder van de president reageerde gisteren dan ook uiterst ongelukkig toen hij aan het begin van de avond van een journalist vernam dat de jury in het civiele proces tegen O.J. Simpson, over enkele uren haar vonnis bekend zou maken. Uitgerekend de zaak-O.J., die het Amerikaanse volk de afgelopen tweeëneenhalf jaar als geen ander mediafenomeen heeft geboeid. En uitgerekend dinsdagavond op prime time, als de president de koers voor zijn tweede termijn zou uitzetten. “Tja, dat betekent dat ik het slechte nieuws maar moet gaan brengen”, zou hij gemompeld hebben.

Het mediateam van Clinton, dat er zo bedreven in is de pers naar zijn hand te zetten, was even met stomheid geslagen. Maar Clintons zegsman herstelde zich snel en verklaarde manmoedig dat de president zijn constitutionele plicht toch zou vervullen. En hij had niet eens naar de Westkust gebeld om rechter Fujisaki te verzoeken het vonnis nog wat op te houden.

Traditiegetrouw wordt het uur voorafgaand aan de State of the Union op de grote zenders gevuld met orakelende analisten die vertellen wat de president straks gaat zeggen, afgewisseld met beelden van de presidentiële limousine die zich over een donkere Pennsylvania Avenue van het Witte Huis naar Capitol Hill begeeft. Maar nu zag Amerika de O.J.-deskundigen orakelen over de mogelijke uitspraak, afgewisseld met per helikopter opgenomen beelden van de Chevrolet Suburban van O.J., die zich door het verkeer van Los Angeles naar de rechtbank van Santa Monica begaf. Televisiepresentatoren die hadden gerekend op een overzichtelijke avond politiek, wisten even niet meer wat voorrang zou krijgen.

Toen de president het woord nam bleken echter vrijwel alle zenders hun blik, en dus die van hun kijkers, op de politieke ceremonie te richten. Maar, werd de kijkers beloofd, nieuws uit Santa Monica zou ogenblikkelijk gemeld worden. Alleen de kabelzender SNBC en Court TV hielden met een draaiende camera de wacht bij het gerechtsgebouw.

Maar het Witte Huis had zich voor niets zorgen gemaakt. De gevreesde botsing der titanen onder de media-evenementen bleef uit. Pas toen Clinton na een dik uur aan zijn afsluitende opmerkingen toekwam, begon aan de andere kant van het continent het voorlezen van het langverwachte vonnis. CNN liet de president keurig uitspreken, maar andere stations drongen het sprekende staatshoofd weg in een klein hoekje van het scherm, terwijl in grote letters het vonnis werd gemeld.

De echte verliezer in de mediaslag was waarschijnlijk de jonge, zwarte Republikein J.C. Watts, die president Clinton namens zijn partij van repliek mocht dienen. Zijn bevlogen toespraak werd nog wel door een aantal zenders uitgezonden, maar of het hart van de kijkers er nog bij was is de vraag. Maar mochten de kijkcijfers uitwijzen dat de veelbelovende Watts, net als Simpson een voormalige football-speler, O.J. heeft verslagen, dan wacht hem ongetwijfeld een grote politieke toekomst.