Liedjes van een langzame verteller

Loladamusica, donderdag, Ned.3, 19.58 u.

Staat hij eerst op het podium in een cowboy-outfit, zijn hoofd verborgen onder een paardenkop, even later draagt hij een driedelig streepjespak, zijn haar keurig gekamd. Het ene moment speelt hij met wilde bewegingen een hevig nummer met harde gitaren, dan weer een lieflijk folk-liedje met een zacht orgel, om vervolgens op een aanstekelijke hiphop-beat te rappen, schokkerige dansbewegingen makend. De 26-jarige Amerikaanse zanger Beck is niet als de meeste popmuzikanten: hij is moeilijk bij een muziekstroming in te delen, is ongrijpbaar. En Beck - zijn achternaam luidt Hansen, maar die hoort niet bij zijn artiestennaam - wordt alom gezien als het grootste poptalent van de afgelopen jaren; zijn vorig jaar verschenen cd Odelay is een origineel en indrukwekkend album, dat door de meeste popbladen tot plaat van het jaar werd uitgeroepen.

VPRO's Loladamusica filmde eind vorig jaar Beck's optreden in Nederland en zette hem met een akoestische gitaar in een hotelkamer, waar bovendien een platenspeler en een videorecorder waren geplaatst. Het idee was de ruimte om te toveren in een tienerkamer, waar de jeugdige zanger zijn favoriete platen kon laten horen, videoclips zou laten zien en daarover vertellen. In het programma is daar uiteindelijk niet zo veel van overgebleven: Beck raakt de platenspeler nauwelijks aan en reageert alleen op de videofragmenten die programmamaker Bram van Splunteren hem voorlegt. De hotelkamer ziet er uit als alle hotelkamers, niet als een tienerkamer.

Loladamusica koos ervoor zo veel mogelijk muziek van Beck zelf te laten zien en horen: fragmenten uit zijn optreden met begeleidingsgroep in het galmende Utrechtse Muziekcentrum Vredenburg, afgewisseld met liedjes die Beck alleen in de hotelkamer op zijn akoestische gitaar speelt. Met zijn mooie sonore stem zingt hij onder meer Truckdrivin Neighbors Downstairs, een amusante tirade over zijn voormalige onderburen, die, vertelt hij, zo hard ruzie maakten dat hij zich niet op zijn muziek kon concentreren. Met nog een paar liedjes en verhalen is het programma gauw gevuld, zeker omdat Beck een langzame, veel uitweidende verteller is. Over zijn muziek - een intrigerende combinatie van oude en nieuwe stijlen als country, blues, folk, grunge en hiphop - praat hij minder, en dat is jammer. Wel vertelt hij mooi over zijn voorliefde voor oude countrymuziek, waarbij hij als voorbeeld een liedje zingt en zelfs gaat jodelen. Bij optredens kan hij zulke liedjes niet spelen, zegt hij een beetje triest: zijn jonge publiek zou het niet begrijpen, en gillend weglopen.