Jury in civiel proces acht Simpson wel schuldig

WASHINGTON, 5 FEBR. Unaniem heeft de jury in het civiele proces tegen O.J. Simpson de voormalige sportheld gisteren verantwoordelijk gesteld voor de gewelddadige dood van zijn ex-vrouw Nicole en haar vriend Ronald Goldman. Simpson is veroordeeld tot betaling van 8,5 miljoen dollar aan smartegeld.

Niet bekend

Bijna anderhalf jaar geleden mondde de veelbesproken strafzaak tegen Simpson, die het Amerikaanse volk maandenlang in zijn ban had gehouden, uit in vrijspraak - een vonnis dat blank en zwart Amerika scherp verdeelde. Maar gisteravond kregen de nabestaanden van Nicole Brown Simpson en Ron Goldman, die ervan overtuigd zijn dat Simpson de dubbele moord op 12 juni 1994 heeft gepleegd, alsnog genoegdoening. Op alle punten stelde de jury de klagers in het gelijk.

Anders dan bij de strafzaak werden bij het civiele proces geen televisie-camera's in de rechtszaal toegelaten. Van het begin af aan was het karakter van het tweede proces daardoor veel zakelijker en de aandacht die de media eraan besteedden beperkter. Toch leek de opwinding van anderhalf jaar geleden gisteravond weer even teruggekeerd, toen zich voor het gerechtsgebouw in Santa Monica een menigte belangstellenden en een legertje journalisten en cameralieden verzamelden om het vonnis te vernemen.

Bij vrijwel alle televisiestations was eerder op de avond grote verwarring ontstaan over de aankondiging dat de jury het eens was over een vonnis, dat spoedig daarop zou worden voorgelezen. De uitspraak - nieuws waar ongetwijfeld vele miljoenen Amerikanen benieuwd naar waren - dreigde samen te vallen met de State of the Union, de jaarlijkse rede tot het Congres waarin de president zijn beleid voor de komende jaren uiteenzet. Zoals gebruikelijk hadden alle grote tv-stations zich opgemaakt om de plechtige en politiek belangrijke gebeurtenis rechtstreeks en in zijn geheel uit te zenden. Maar nu deed zich opeens een andere belangrijke nieuwsontwikkeling voor.

Uiteindelijk bleken de televisiestations niet te hoeven kiezen tussen de twee evenementen: het vonnis kwam pas toen de president al aan zijn slotwoorden bezig was. De kijkers hoefden daardoor vrijwel niets van beide gebeurtenissen te missen.

Veel minder dan in het strafproces speelden in de civiele zaak raciale spanningen een rol. Weliswaar betoogden Simpsons advocaten ook deze keer weer dat de politie een opzetje had gemaakt, en bewijsmateriaal had gecreëerd, om hun cliënt valselijk te kunnen beschuldigen. Maar de rechercheur die in de strafzaak als racist werd ontmaskerd, ontbrak deze keer. De huidskleur van Simpson (zwart) en van de slachtoffers (allebei blank) kwam nauwelijks aan de orde. En ook speelde geen van de advocaten in op de raciale sympathieën van de juryleden.

Omdat de jury die Simpson in 1995 vrijsprak vrijwel volledig bestond uit zwarten, terwijl de jury die gisteren haar vonnis gaf vrijwel volledig bestaat uit blanken, is de afgelopen weken in de media herhaaldelijk de verwachting uitgesproken dat het Amerikaanse publiek een veroordeling van Simpson zal opvatten als een “blank vonnis” dat het “zwarte vonnis” rechtzet waarmee de strafzaak werd besloten. Maar tot nog toe zijn er geen aanwijzingen dat die verwachting is uitgekomen.

Tussen de twee rechtszaken bestaan veel grotere verschillen dan de huidskleur van de juryleden. De bewijslast in een strafzaak is veel zwaarder. De jury in een civiele zaak hoeft niet unaniem te zijn om een uitspraak te kunnen doen. De rechter van het tweede proces hield de advocaten van beide partijen beter in de hand, en voorkwam dat de zaak maandenlang voortsleepte. De advocaten, en de rechter, waren minder publiciteitsbelust. Er werden andere getuigen opgevoerd dan in 1995. En er was nieuw bewijsmateriaal. Vooral de dertig foto's waarop Simpson te zien was met schoenen van het type dat sporen had achtergelaten op de plaats van de moord, bracht de verdediging in verlegenheid. Simpson had gezegd dergelijke schoenen nooit bezeten te hebben. Hij deed de foto's af als vervalsingen.

Anders dan in de strafzaak kon Simpson niet weigeren te getuigen. Zijn beheerste, stellige ontkenningen dat hij de moorden had gepleegd of dat hij zijn ex-vrouw ooit had mishandeld, werden door de advocaten van de klagers gepareerd met foto's van een duidelijk mishandelde Nicole Simpson, dagboekfragmenten waarin ze over zijn agressie schreef en wetenschappelijke getuigenissen dat Simpsons bloed was aangetroffen op de plaats van de moord, terwijl bloed van de slachtoffers was gevonden in zijn auto.

Donderdag wordt de rechtszaak hervat, om via getuigenissen de omvang van Simpsons kapitaal vast te stellen. De uitkomst daarvan zal een richtlijn zijn voor de juryleden, als zij zich opnieuw terugtrekken om de hoogte vast te stellen van een schadevergoeding als straf, die Simpson nog kan worden opgelegd. In de rechtszaal aanwezige verslaggevers meldden dat Simpson het vonnis onbewogen aanhoorde. Toen hij na afloop het gerechtsgebouw verliet, werd hij door de wachtende menigte onthaald op rumoer, aanmoedigingen en kreten als “schuldig, schuldig” - het soort tumult dat hem de afgelopen maanden iedere dag wachtte als hij het gerechtsgebouw betrad of verliet.

Ron Goldmans zuster Kim reageerde in de rechtszaal met een uitgelaten kreet (“Oh, my God”) op de uitspraak. Ook alle andere klagers toonden zich geëmotioneerd en opgelucht, maar rechter Fujisaki dreigde de rechtszaal te ontruimen als het niet onmiddellijk stil werd - waarop de rust terugkeerde. De rechtszaak bestaat eigenlijk uit drie aparte processen. De gescheiden vader en moeder van Ron Goldman hebben Simpson allebei, en apart van elkaar, aangeklaagd voor het “opzettelijk en onrechtmatig veroorzaken van de dood” van hun zoon. Schuld aan moord kan alleen in een strafzaak worden vastgesteld. Aan hen is het smartegeld van 8,5 miljoen dollar toegekend.

De nabestaanden van Nicole Brown Simpson hebben de jury alleen gevraagd te oordelen of ze ervan overtuigd waren dat Simpson geweld heeft gebruikt tegen zijn ex-vrouw. Door de klacht zo te formuleren voorkwamen ze dat Simpsons kinderen zouden moeten getuigen.