Clara Law verfilmde leven van Chinese emigrantenfamilie; Iedereen is op zoek naar een huis

In Floating Life van de Chinees-Australische cineaste Clara Law, komt een scène voor die zo uit een Amerikaanse science fiction film uit de jaren vijftig afkomstig zou kunnen zijn. Een Chinese familie - vader, moeder en twee zoons - loopt onwennig door een verlaten Australische buitenwijk.

Met hun grote zwarte zonnebrillen tegen het schelle zonlicht, wekken zij de indruk bezoekers van een andere planeet te zijn. Clara Law verfilmde de belevenissen van een over de aardbol verstrooide Chinese familie met veel stilistische nadruk op de ontheemding van haar personages.

“Toen ik in Australië aankwam, werd ik getroffen door de ruimte, de blauwe lucht en het verblindende witte licht van de zon”, vertelt Law. “Dat had ik in Hong Kong nog nooit gezien! Dat beeld en die verbazing wilde ik in mijn film weer oproepen.” Net zoals de personages uit Floating Life verhuisde Law vanuit Hong Kong naar Australië. Maar eerder al, tijdens haar studie aan de National Film and Television School in Engeland, ondervond zij dezelfde gevoelens van ontworteling waar haar film over gaat. “Die vervreemding, die overigens niet alleen aan immigranten voorbehouden is, is het belangrijkste thema van Floating Life. Dat heb ik ook in de stijl zichtbaar willen maken. Tijdens de voorbereiding heb ik me laten inspireren door het werk van de Australische schilder Jeffrey White, die een heel afstandelijke kijk op het landschap heeft. En in de schilderijen van Edward Hopper herkende ik hetzelfde, bijna surrealistische contrast tussen licht en schaduw.”

Law vertelt Floating Life vanuit de verschillende perspectieven van de afzonderlijke familieleden. De oudste dochter Yen bijvoorbeeld leeft gelukkig in Duitsland, maar voelt zich schuldig omdat ze haar familie in de steek heeft gelaten. Broer Gar Ming is achtergebleven in Hong Kong en zuster Bing moet met veel tegenzin in Australië haar ouders en twee jongere broertjes opvangen. “Het zijn verschillende stadia van één vertelling”, legt Law uit. “Alleen Pa en Ma hebben geen eigen verhaal. Ik wilde hun opoffering en de onbaatzuchtige liefde voor hun kinderen door de andere geschiedenissen heen laten schemeren.”

Elke episode kreeg zijn eigen filmische kleur. “In Australië contrasteer ik licht en donker en natuurlijke kleuren met het heldere licht van de zon en het steriele huis van Bing. Maar ook in de overige delen van de film heb ik gezocht naar manieren om het gevoel van ontwrichting zichtbaar te maken. In de Hong Kong-sequenties zijn daarom de ruimte en de blauwe lucht nadrukkelijk afwezig en heb ik veel meer gebruik gemaakt van geeltinten. Daardoor is er een nostalgisch beeld ontstaan van een cultuur die teloor gaat en waarin mensen zich óók niet meer thuis kunnen voelen. Dat was trouwens ook al het thema van mijn eerdere film Autumn Moon. In de scènes in Duitsland heb ik alleen maar gewerkt met kunstlicht, want bijna alles speelt zich binnenshuis af.”

Om structuur aan te brengen in al die verschillende perspectieven en vertellagen, deelde Law haar film in hoofdstukken in, waarin steeds een 'huis' centraal staat. “Het thema van de immigratie wordt verbeeld door het huis”, zegt ze. “Alle personages zijn op zoek naar een huis, een plek om te wortelen. Aan het einde van de film hebben ze allemaal zo'n plek gevonden. Daar is voor iedereen een vorm van 'innerlijke immigratie' aan vooraf gegaan. Je kunt je pas ergens wortelen als je weet wie je bent. Ook in cultureel opzicht.”

Floating Life is morgen nog te zien in Pathé 5 om 9.45 uur en zal later dit jaar in Nederland worden uitgebracht.