Weinig Nederlandse films op Rotterdams filmfestival

'Pretty Village' is nog te zien op wo 5; 'Courting Courtney' op di 4; 'Hufters en hofdames' vanavond en op do 6.

ROTTERDAM, 3 FEBR. Natuurlijk, het Rotterdams filmfestival is in naam en traditie internationaal. Maar toch is het jammer dat het aantal Nederlandse bijdragen aan de editie '97 zo klein is. De festivaldirectie heeft zich dat ongetwijfeld gerealiseerd - en zo kwam het dat Eddy Terstalls komedie Hufters en hofdames, vier maanden geleden op video al de grote verrassing van het Nederlands Film Festival in Utrecht, werd overgezet op 35 mm en gisteravond als wereldpremière werd gepresenteerd. Hoe hoog is de nood als het hoogtepunt van een vorig festival moet fungeren als de enige Nederlandse speelfilmpremière in Rotterdam?

Voor het overige bestaat de Hollandse oogst dit jaar uit een dozijn shorts, een handvol documentaires (onder meer Sex, Death + Sacrilege van Brigit Hillenius en Marten Rabarts, over de Amerikaanse kunstenaar Andres Serrano), een paar Nederlandse produkties (The Pillow Book van Peter Greenaway) en de episodenfilm Rainbow Stories waaraan werd bijgedragen door Barbara Hanlo, Janneque Draisma en Marc Geeraard. Zij en zes andere jonge filmmakers lieten zich door het boek Rainbow Stories van de Amerikaanse schrijver William T. Volmann inspireren tot een zwart-witfilmpje van tien minuten dat later werd ingekleurd. Het resultaat was even verscheiden als hermetisch; de filmpjes, die lijken op found footage en filmexperimenten uit een tijd die ver achter ons ligt, stelden het geduld van de kijker op de proef en gingen op één na - een filmisch inferno van vuur en lust van Damon Barr & Marie Anne Ferral - het ene oog in en het andere uit.

Wie op het 26ste filmfestival Rotterdam herinnerd wil worden aan de Nederlandse cinema kan terecht bij de romantische komedie Courting Courtney van Paul Tarantino. In het innemende debuut van deze Amerikaanse regisseur ('drie Quentins in de familie, maar niet dé Tarantino') volgt een fictieve documentairemaker zijn oude schoolvriendin bij haar zoektocht om voor haar dertigste aan de man te komen. Niet alleen het onderwerp van Tarantino's speelfilm doet erg denken aan de Fatal Reaction-documentaires van Marijke Jongbloed, ook sommige details. Zo filmt hij op dezelfde droogkomische manier de relatiestrategieën van desperate thirty-somethings, en begint hij zijn film met een variatie op het motto van Fatal Reaction: 'in L.A. heb je meer kans om in een auto-ongeluk te sterven dan om een geschikte partner te vinden' - een zin die overigens extra lading krijgt na het zien van David Cronenbergs Crash, het op dit festival altijd uitverkochte succès de scandale over botsfetisjisten.

Er draaide dit weekend in het hoofdprogramma ook een schandaalsucces uit voormalig Joegoslavië: Pretty Village, Pretty Flame (Mooie dorpen branden mooi) van Srdjan Dragojevic (1963). Deze speelfilm over de oorlog in Bosnië baarde vorig jaar in Belgrado veel opzien omdat het de eerste Servische film was waarin oorlogsmisdaden ook door Serviërs werden gepleegd; maar hij moet in de eerste plaats gezien worden omdat het een aangrijpende tragedie is waarin de waanzin van de oorlog getoond wordt door middel van absurdistische humor. Dragojevic' film mist misschien de bezetenheid en de mythische zeggingskracht van Emir Kusturica's Joegoslavië-film Underground (1995), maar zijn simpele verhaal over vriendschap en blinde haat slaagt er in om de kijker zowel te laten gruwen als grinniken.