THE ECONOMIST

Politici lijken tegenwoordig wel handelsreizigers. Waar is de tijd gebleven dat de Franse president De Gaulle weigerde een Japanse premier te ontvangen, omdat hij geen trek had in een ontmoeting met een transistorverkoper? Geheel in de lijn van de traditie van het blad, de traditie van Adam Smith, pleit The Economist voor een terughoudend regeringsbeleid met betrekking tot bevordering van de export.

Actieve overheidsbemoeienis met de export kan soms gunstig zijn voor de werkgelegenheid in eigen land, maar legt een ongewenste koppeling tussen handel en politiek. Als voorbeeld noemt het blad de Volksrepubliek China. Veel politici, met in hun kielzog zakenmensen, gaan naar Peking om er contracten te beklinken met rijstwijn. Maar zo'n verstrengeling van politieke en economische belangen leidt ertoe dat Westerse landen tamelijk machteloos staan als China democratiseringsbewegingen dwarsboomt, burgerlijke vrijheden in Hongkong beperkt of raketten afschiet bij Taiwan. Regeringen zouden zich daarom moeten beperken tot het verstrekken van algemene informatie over handelsmogelijkheden en de zorg voor macro-economische stabiliteit.