Kinderen zijn niet veilig bij paars, vindt CDA

“Waarom is de liefde van ouders voor hun kind vanzelfsprekend en het omgekeerde niet?”, zo laat Harry Mulisch één van de hoofdpersonen uit zijn roman De Ontdekking van de Hemel zichzelf afvragen. “Waarom heet 'Eert uw vader en uw moeder' een gebod te zijn, en 'Eert uw kind' niet?”

Kinderliefde is toch niet zo vanzelfsprekend als de bijbel vindt, meent uitgerekend de christen-democratie. In afwijking van de bijbelse geboden, denken CDA'ers juist dat het kind meer aandacht en zorg behoeft. Met name paars verdenken ze ervan een coalitie van individualisten, egoïsten en ander onguur volk te beschermen, dat het kleine en kwetsbare negeert.

“Paars is voor de yuppen, de superknappen, de cum-laude afgestudeerden die nooit hoeven te solliciteren, maar altijd worden gevraagd”, donderde en bliksemde Hans Hillen, de eigenlijke christen-democratische oppositieleider, onlangs in De Groene Amsterdammer. “Paars heeft iets egoïstisch, iets van ieder voor zich. Mensen als Wijers, Bolkestein, Jorritsma, Ritzen, het succes knalt ervan af. Het is een kaste van onaanraakbaren, passend in het rijtje van Timmer en Staatsen. Maar ondertussen kan een groot deel van de jeugd helemaal niet zo gemakkelijk mee. Die voelen zich bedreigd door al die grootschaligheid,door Europa, die zoeken naar geborgenheid, warmte en kleinschaligheid.”

Natuurlijk overschreeuwde Hillen zichzelf een beetje. Voor een partij die tot voor kort alles symboliseerde wat groot en onaanraakbaar was, was de uithaal van het Kamerlid een tikkeltje brutaal. Toch missen dergelijke uitvallen hun uitwerking niet. Hollend - en daarbij soms struikelend - probeert paars het CDA bij te benen in zijn zorg voor kind en gezin.

Staatssecretaris Erica Terpstra schreef een rapportje over gezinsbeleid. PvdA-woordvoerder Bert Middel sprak in het debat over Terpstra's stuk vol compassie over de 'nachtzwarte randen' van het gezinsleven, waarin kinderen het slachtoffer worden van mishandeling, incest of nog erger. Ook VVD-woordvoerder Oussama Cherribi gedroeg zich gezinspolitiek correct, en hanteerde in hetzelfde debat het beeld van het gezin als “oase van warmte en rust”, uit aardrijkskundig oogpunt overigens een problematische beeldspraak.