Froboess charmeert nog, nu in Brahms

Concert: Cornelia Froboess (actrice), Hans Peter Blochwitz (tenor), Siegfried Mauser (piano). Die schöne Magelone van Johannes Brahms. Gehoord: 2/2, Amstelkerk, Amsterdam.

Zingen doet ze niet meer, maar Cornelia Froboess - in de jaren vijftig Europa's geliefdste teenager-ster - is nog steeds actief in de muziek. Dit weekeinde was ze in Amsterdam vertelster in de liederencyclus Die schöne Magelone van Johannes Brahms.

Vanaf zevenjarige leeftijd had Connie overweldigende successen met schlagers als Ich heirate Pappi, Zwei kleine Italiener en Pack die Badehose ein. In ons land werd het laatste liedje als Naar de speeltuin van Heleentje van Capelle door een hele generatie meegezongen. Tegenwoordig is Froboess een gerespecteerd actrice en ook in ons land zo nu en dan te zien op de tv in een Duitse krimi.

Muzikaliteit kan men de 53-jarige Froboess intussen nog altijd niet ontzeggen. Als declamatrice in Die schöne Magelone verhaalt zij op dynamische wijze en met tal van spannende accelerandi van de lotgevallen van graaf Peter uit de Provence en de mooie Napolitaanse Magelone, die na tal van omzwervingen tenslotte zijn bruid wordt.

Die schöne Magelone, op teksten van Ludwig Tieck, is het dramatische alternatief van de opera die Brahms nooit schreef. Het is een cyclus van vijftien ridderromancen die onderling nauwelijks samenhang vertonen, maar toch thematisch op elkaar worden betrokken in deze vertelling uit 1001 Nacht. De wijze waarop de liederen in het verhaal worden geïncorporeerd is wat flauw, in de trant van: 'en op het perkament stond het volgende geschreven:' of 'Peter begeleidde zich op de luit en zong het volgende lied:'

Als je je eenmaal over dit proclameren hebt heengezet, ontkom je niet aan de schoonheid van Die schöne Magelone, waarmee Brahms op geheel eigen wijze de traditie voortzette van de liederencycli van Schubert en Schumann. De contrasten in de teksten worden door Brahms scherpzinnig uitgebuit, zijn vormen zijn vaak ver verwijderd van het aloude strofische lied en de lyrische melodieën krijgen hier soms een bijna Wagneriaanse chromatiek.

De tenor Hans Peter Blochwitz gaf een beeldende interpretatie van de teksten, al kwamen zijn hoge noten er niet alle optimaal uit. Siegfried Mauser, te elfder ure ingevallen voor de zieke Eric Schneider, kweet zich behoorlijk van zijn taak. Maar Froboess, op kekke roze pumps, was in al haar bescheidenheid toch de lionne du jour.

    • Emile Wennekes