What's in a name

Onze fijne, verse babydochter hebben wij Feyoena genoemd. Deze naam is Fries, het vrouwelijk van Feyo en inderdaad minder courant. Wij wilden een ongewone, maar niet exotische naam, die mooi klinkt, af te korten is en niet op trut rijmt. Het lijkt erop dat deze doelstellingen bereikt zijn, behalve één: de klank blijkt op velen toch een hoogst exotische indruk te maken.

Russisch, Egyptisch - men vermoedde zelfs het oude Perzië. De afkorting Yoena komt overigens inderdaad in Rusland voor. Deze (uitheemse) afkorting krijgt aller instemming; de volledige (alleen maar Friese) naam vinden sommigen echter al te buitenissig. Hebben wij ons borelingske opgezadeld met een levenslang te torsen last: altijd weer spellen, uitleggen, afwachten tot men gewend is? Zou Joke beter geweest zijn? Of Mary, of Dirkje (Brechtje, Hendrickje)? Of liever Duif, Merel, Roos, Anemoon? Met Jacqueline enz. (het Franse reservoir) zit je natuurlijk altijd goed.

Als ouders heb je een noodlottige macht. Bekend is de casus van de familie Duk (niet met ck). De ene zoon werd Donald, de andere Ronald genoemd. Vanaf de geboorte dienstbaar aan vaders (of moeders, of beider) lolligheid.

Sommige namen zijn echt onmogelijk. Adolf is er zo een. (En Horst). Niet onmogelijk maar wel minder gelukkig: Kenau.

Gelukkig is er later altijd de mogelijkheid om tot een andere naam te besluiten. We zullen het Yoena nooit kwalijk nemen als ze alsnog Christina wil heten.

Kunnen namen, afgezien van Adolf en dergelijke, verwerpelijk zijn? Wij kennen een Amalia, die misschien hoogdravend qua naam, maar hartveroverend qua vrouw mag worden genoemd. Verder weet ik van zowel een Bep als een Trudy die bekend staan als zeer geslaagde types. Kennelijk zit het hem meer in de persoonlijkheid; de naam doet er niet zoveel toe. We noemen Feyoena dan ook niet alleen Yoena, maar ook Beba (Beepje), Knuffelmuis en zelfs Gulzige Vrouw. Overigens is het, denk ik, met achternamen anders gesteld. “Heerlijk Helder Van der Louw” zou het nooit zo ver gebracht hebben als het onvermijdelijke Heineken. En, zoals in deze krant eens treffend is opgemerkt: als Hitler zijn vaders aanvankelijke achternaam Schicklgruber had gekregen, zou de wereld een grote ramp bespaard zijn gebleven, tot 'Heil Schicklgruber' had hij de massa's nooit kunnen opzwepen.

Conclusie: met voornamen loopt men weinig gevaar. Ik ben gerustgesteld.