Rowlands is suikeroma in debuut van zoon Cassavetes

ROTTERDAM, 1 FEBR. De keuze is overweldigend op het International Filmfestival Rotterdam. Meer dan 120 speelfilms beleven hun Nederlandse première, en in verschillende retrospectieven zijn er nog eens honderd te zien. Gelukkig zijn er nogal wat films die de festivalbezoeker kan overslaan.

Niet omdat ze niet goed zijn, maar omdat ze al lang van tevoren aangekocht zijn door een distributeur. Niemand hoeft in Rotterdam naar Trees Lounge, het verbluffende regiedebuut van de uit Fargo en Reservoir Dogs bekende Steve Buscemi; of naar Shine, het levensverhaal van de door psychoses geplaagde pianist David Helfgott. Net als Crash, The Pillow Book, Bound en het innemende familiedrama Nénette et Boni van Claire Denis zullen ze voor het eind van de maand de reguliere bioscopen bereiken.

Veel minder zeker van aandacht na het festival zijn de inzendingen voor de Tiger Awards, de prijzen voor veelbelovend filmtalent; zelfs een van de winnaars van vorig jaar, de Chinese film Sons, heeft nooit een roulement gekregen. In het geval van de Tsjechische film Septej (Whisper) - de beste van de vier Tigers die tot nu toe in première gingen - zou dat jammer zijn. In een rustig tempo en tegen de sfeervolle achtergrond van (nachtelijk) Praag schetst de voormalige videoclipregisseur David Ondricek hoe een gedeserteerde vrouwelijke kadet uit Oost-Slowakije het leven binnenvalt van een groepje verveelde homo- en heteroseksuele jongeren zonder werk en zonder toekomstperspectief, maar met genoeg geld om overdag stoned te zijn en 's nachts uit te gaan.

Ondriceks tekening van de jeugdcultuur heeft aanleiding gegeven tot vergelijkingen met Ian Kerkhofs house-film Naar de klote!, die op het festival draait in het zogeheten Dutch Perpective. Ten onrechte: Ondriceks debuut is dwingender van vorm en superieur in plot; de belangrijkste kritiek geldt het moralistische slot, dat te interpreteren valt als een twijfelachtig pleidooi voor de zuiverheid van het platteland en de heteroseksuele liefde.

In het hoofdprogramma van het festival ging gisteren een van de favorieten van directeur Simon Field in première: Unhook the stars van de 'actor-turned-director' Nick Cassavetes. De zoon van de veel te vroeg gestorven John Cassavetes stelde niet teleur; zijn bitterzoete regiedebuut, over een weduwe die haar volwassen kinderen niet kan loslaten maar een succesvolle suikeroma blijkt voor een verwaarloosd buurjongetje, is opmerkelijk door het o zo herkenbare beeld van gecompliceerde ouder-kind verhoudingen, en vooral door de schitterende rol van Gena Rowlands (de moeder van de regisseur) als goedbedoelende en overheersende moederkloek.

Ook een ander hoogtepunt uit het hoofdprogramma werd beheerst door een dominante moeder. In The Daytrippers van Greg Mottola wordt een vrouw er door haar moeder toe gedwongen om op stel en sprong de mogelijke ontrouw van haar echtgenoot uit te zoeken - in gezelschap van de hele familie. Het wordt een af en toe hilarische odyssee door Manhattan, die eindigt met een schokkende ontdekking en een aantal exploderende fricties tussen de vijf speurende familieleden in de auto. Knappe dialogen geven het scenario vaart en er wordt goed geacteerd door onder anderen Hope Davis en Anna Meara. Het zou zonde zijn als er voor The Daytrippers geen leven na Rotterdam was.

'The Daytrippers' wordt nog gedraaid op zo 2 en vr 7; 'Unhook the Stars' op di 4 en do 6; 'Whisper' vanmiddag om 15u45.