Hollands Dagboek

Jessica Evers (15) zit in de derde klas van het VWO op het Prisma College in Utrecht. Haar grootste hobby is (wedstrijd)zwemmen; ze hoopt met de Olympische Spelen van 2000 mee te doen. Deze week maakte Jessica haar eerste vergadering mee in haar nieuwe 'functie' als commissaris van de Benelux-vestiging van de Amerikaanse ijsfabrikant Ben & Jerry's.

Woensdag 22 januari

Hé hallo allemaal! Ik heb eigenlijk nooit echt een dagboek gehad, maar sinds kort heb ik er eentje speciaal voor Ben & Jerry's. Daar schrijf ik in hoe ik bijvoorbeeld een interview vond met iemand. Gelukkig staan er alleen nog maar leuke dingen in.

Het is echt heel leuk om een echte commissaris te zijn. Het is natuurlijk niet zomaar wat, je hebt nog aardig wat verplichtingen en verantwoordelijkheid, maar dat vind ik niet zo erg hoor!

Vandaag was het echt een heel leuke dag. Al bij het opstaan vanochtend had ik een 'blij' gevoel. Op school ging alles z'n gangetje, maar er hing gewoon een gezellige sfeer in de klas, vooral bij wiskunde. Bij Ronald, onze leraar, was het lachen. Soms kunnen mijn vriendin Priscilla en ik gewoon niet meer ophouden met lachen, maar dat is iedereen op school inmiddels wel gewend, geloof ik.

Ik was eigenlijk wel een beetje zenuwachtig, want vanmiddag had ik een gesprek met Eckart Wintzen, de voorzitter van de raad van commissarissen bij Ben & Jerry's en de steun en toeverlaat van het bedrijfje. We gingen het hebben over de commissarissenvergadering van aanstaande maandag. Om drie uur (meteen uit school) zou hij komen, maar om half vier was hij er nog niet, maar gelukkig om kwart voor vier kwam hij. Het was echt een leerzaam en gezellig gesprek over van alles en nog wat.

Nadat we ongeveer een uurtje hadden gepraat, was het tijd om Eckart uit te zwaaien en snel naar de training te gaan. Want zwemmen is natuurlijk ook nog belangrijk. De training ging trouwens super lekker en ik had helemaal geen last van spierpijn of andere lichte blessures. Gelukkig niet zeg, want zaterdag en zondag hebben we best belangrijke zwemwedstrijden.

Na de training snel naar huis en lekker eten.

Donderdag

Vannacht heb ik echt heel slecht geslapen, ik werd steeds wakker en ik voelde me niet echt lekker. Ik ben vandaag ook niet naar school geweest, want dat zou ik nooit volhouden. Gelukkig heb ik alleen een beetje griep en geen koorts zoals mijn moeder en Vincent, mijn broertje. Ja, dat ook nog, wij met z'n drieën zijn ziek vandaag, en of dat niet genoeg is, komt mijn vader ook al eerder thuis van zijn werk met 'griepverschijnselen'. Welkom in 'ziekenhuis Evers'.

Nadat ik lekker had geslapen, voelde ik me een stuk beter en kon ik iedereen een beetje verzorgen. Ik baal eigenlijk wel dat ik vandaag niet naar school kan, want dan mis je gelijk zoveel en dat moet je volgende week weer allemaal inhalen. Een dagje rust is ook weleens goed voor je.

Ik had mooi de tijd om alles te ordenen, alle 'administratie' van Ben & Jerry's en geloof me, het is veel wat je krijgt om te lezen en te bewaren.Ik heb ook maar alvast wat vooruit gewerkt voor school, dan loop ik niet zo vet veel achter. Eigenlijk voelde ik me best wel goed genoeg om te gaan trainen vanavond, ik heb tenslotte een belangrijke wedstrijd voor de boeg. Dus ging ik maar wel trainen (de griep vergat ik gewoon eventjes). Gelukkig viel de training hartstikke mee en het was weer reuze gezellig. Door zwemmen knap je behoorlijk op, maar ik was wel moe en slapjes toen ik weer thuis was.

Misschien toch niet zo'n goed idee, dat trainen, maar ja, wat moet je dan als je 'verslaafd' bent aan je sport?

Vrijdag

Vandaag was het een leuke, maar rustige dag. Vanochtend voelde ik me nog niet helemaal 100 procent, dus bleef ik toch maar in bed liggen (het is toch bijna weekend dus dat maakt niet zoveel uit). Ik had eigenlijk wel een repetitie Engels, maar die kan ik nog makkelijk inhalen.

Vanmiddag was Birgitta (de 'ijsbreker' van Ben & Jerry's) langs gekomen om nog even alles te bespreken voor de vergadering van maandag, net als Eckart woensdag. Ik vond het echt hartstikke gezellig en ik heb weer een hoop geleerd. Bijvoorbeeld dat je altijd naast de voorzitter moet gaan zitten, zodat je briefjes naar elkaar kunt schrijven. Dat is echt een handige tip. Ik hoorde ook van Birgitta dat er wel vijftien journalisten, twee radio-interviewers en nog een paar fotografen komen. Oei, dat wordt echt veel zeg. Als mijn haar maar goed zit! (Geintje). Ik vind het wel spannend, maar m'n leven hangt er niet vanaf.

Vandaag hoorde ik wel wat schokkends op het nieuws: een kettingbotsing met wel negen doden. Echt verschrikkelijk is dat gewoon, je zal er maar inzitten! Ik rijd ook elke dag met mijn moeder heen en weer over de A28 naar Amersfoort, en ik moet er gewoon niet aan denken dat dit iedereen kan overkomen. Mensen rijd voorzichtig, waar je ook heen gaat! (Dit waren weer wijze woorden.) Nou, ik ga stoppen, want ik ga wel trainen vandaag en Birgit brengt me naar het zwembad en brengt me ook weer thuis, echt een lieverd is het.

Zaterdag

Vandaag om zes uur ging de wekker al, omdat ik ging trainen (kun je nagaan hoeveel ik van mijn sport houd). De training was ècht zwaar, niet normaal meer, maar ik heb het goed volgehouden.

Bij ons in de buurt is er vandaag echt iets ergs gebeurd. Tegenover ons huis ligt een heel mooi park met vijvers en grasvelden. Als je uit mijn slaapkamerraam naar buiten kijkt, heb je dus zicht op het park. Ik keek rond twee uur naar buiten en ik zag twee brandweerwagens, een ambulance en verschrikkelijk veel rampentoeristen staan. Eerst dacht ik dat het bejaardenhuis in de fik stond, maar dat was gelukkig niet zo (in het park is ook nog een bejaardenhuis). Nee, er was een oude vrouw in een rolstoel in de vijver gereden, echt heel zielig. Gelukkig was er snel hulp bij, ook van de buurman en de brandweer dus. Ik hoop dat alle goed komt met die vrouw, maar ik vrees het ergste. Ik denk dat het maandag in de krant staat, dan weet ik er wat meer over. Zo zie je maar, een ongeluk zit in een klein hoekje.

Nadat ik helemaal uitgerust was van de training van vanochtend, ging ik op weg naar de wedstrijd. De wedstrijd was in het nieuwe zwembad in Nieuwegein, vlakbij dus. Ik was wel benieuwd hoe het was geworden, want ik kende alleen het oude zwembad. Het zwembad was erg mooi, maar toch was het nog niet perfect in orde. Het water was troebel, zodat je niets kon zien onder water, ook de airco was stuk, zodat het 30©1C in het zwembad was. Oké genoeg gezeurd, verder was het goed. Ik had echt goed gezwommen: één keer eerste, één keer tweede en één keer derde!

Nou ben ik dus hartstikke moe, dus ga ik snel slapen.

Zondag

Hello, daar ben ik weer! Het was echt een vermoeiende dag, maar wel gezellig. Vanochtend wilde ik eigenlijk uitslapen, maar ik was al om negen uur wakker, echt klaar wakker. Ik moest toch nog voorbereidingen treffen voor morgen (de vergadering) dus ik begon maar even te lezen. Ik weet nu alles van mijn collega's en ik weet ook alle in's en out's van ons bedrijfje.

Om half elf begon Rembo & Rembo bij Villa Achterwerk, dat is echt hartstikke lachen, die twee mannetjes doen allerlei maffe scènes na, jammer genoeg was vandaag de laatste keer. Mijn moeder had ook nog Ace Ventura (een lachfilm) opgenomen gisteren en die heb ik ook nog gekeken. Ik vind Ace Ventura part II toch leuker. Na alle tv. was het wel weer tijd voor huiswerk en mijn kamer opruimen (het was echt een puinzooi), maar nu is alles weer in orde. Om vier uur gingen mijn ouders en ik weer op weg naar een wedstrijd (vervolg van gisteren). Mijn moeder was gelukkig weer beter, het is nog altijd leuk dat mijn ouders al bijna negen jaar nog altijd meegaan naar de wedstrijden en het zwemmen ook nog steeds leuk vinden

Maar goed, het zwemmen ging echt lekker, behalve de 50 meter schoolslag, toen vloog mijn zwembrilletje af. Verder ging alles zonder problemen, maar ik heb sterk het gevoel dat ik erg in de maling ben genomen op de 100 meter vrije slag. Ik was namelijk echt eerste (ik tikte duidelijk als eerste aan), maar toch was ik tweede, omdat de persoon naast mij zogenaamd toch sneller was. Hoe kan dat nou? Ik baalde enorm, gewoon omdat het geen eerlijke wedstrijd was!Ik hoop niet dat iedereen me nu opeens verwaand en onsportief vindt, maar ik ben gewoon teleurgesteld.

Gelukkig belde Stan (mijn vriendje) nog, dus mijn avond was niet helemaal verpest!

Maandag

Vandaag was het zover! De dag waar het allemaal een beetje om ging: DE EERSTE COMMISSARISSEN VERGADERING! Wat een drukke dag, zeg!

Om zeven uur op, want ik moest gewoon naar school natuurlijk. Ik was niet echt zenuwachtig of zo, maar toen om twee uur Rens (de directeur) voor de deur stond om me op te halen, was ik nog geeneens klaar met omkleden en optutten (lekker voor schut), maar ja, ik moest natuurlijk wel netjes gekleed (zwarte broek, witte bloes, paarsachtig colbertje).

Nadat mijn ouders me suc-6 hadden gewenst, op naar Doorn. Onderweg was het erg gezellig met Rens in de auto, maar ik werd toch wel een beetje nerveus: als alles maar goed gaat op de vergadering. In Doorn had ik eerst nog een interview om half drie en daarna begon het.

Wij (alle commissarissen) zaten in echt een heel mooie kamer, aan een gezellige, lange tafel. Hoewel de meesten elkaar al kenden (nog van de wedstrijd, toen ik gekozen werd) was de ontmoeting en het weerzien van elkaar een groot feest. Vooral Adelheid is zo gaaf, ze drukte me bijna plat bij een omhelzing.

Iedereen was van de partij: Jan, Jan, Adelheid, Map, Boudewijn en Eckart (en ik natuurlijk), Birgitta en Rens waren ook bij de vergadering, wat reuze gezellig was. Er was echt aan alles gedacht: nootjes, drop, koekjes, cola, thee. Alleen geen ijs!

Toen iedereen zat, konden we beginnen. De inhoud kan ik natuurlijk niet helemaal gaan vertellen, want dan heb ik aan acht velletjes nog niet genoeg, en trouwens alles is strikt geheim, dus jammer, ik mag niet veel verklappen.

Wel kan ik zeggen dat er erg enthousiast is gereageerd op mijn ideeën, en dan vooral het idee om kleinere ijsjes op de markt te brengen, naast de grote potten.

Na ongeveer drie uur, veel gelach, veel gepraat, veel aantekeningen (drie kantjes vol!), waren we eindelijk klaar met de vergadering. Dat je over zoiets simpels als ijs drie uur kunt vollullen, en geloof me, dat is echt lang! Toch heb ik heel veel geleerd en opgestoken van anderen, iedereen was stuk voor stuk kei-goed. Vooral Jan Reinoud heeft echt veel inzicht in alle zaken.

Dinsdag

Vandaag was het een gewone, saaie, schooldag. Op het nieuws vanochtend was er niet echt iets boeiends en de krant heb ik geeneens gelezen. Ik was echt nog moe van gisteren, dus ik denk dat ik gewoon maar lekker vroeg naar bed moet gaan. Op school werd ik zelfs nog gebeld door een interviewster van de Primeur voor een interview. Gelukkig was zij de enige vandaag, want meer interviews had ik niet aangekund (steeds maar weer hetzelfde verhaal). Op school is er verder niet echt naar gevraagd (de meesten wisten het ook niet).

Maar op zwemmen was iedereen wel nieuwsgierig. Het zwemmen ging trouwens perfèct vandaag, ondanks de best wel pittige krachttraining ervoor. (Ik zal wel spierpijn hebben morgen.) Ja, we zijn nu alweer volop in training en voorbereiding op de Nederlandse Kampioenschappen Sprint over twee weken. Ik heb nu al zin in die NK, want het zijn toch alleen korte afstanden (mijn favo afstanden dus).

Woensdag 29 januari

Nou, ik benijd die columnisten van kranten niet, ik ben blij dat ik niet iedere week een dagboek hoef bij te houden. Liever huiswerk (niet echt natuurlijk).

Vandaag was best lachen met de leraar Nederlands, die neemt iedereen in de maling, kan ik nog wat van leren. De spierpijn van dinsdag zit nog in mijn benen, als een slecht ter been oud vrouwtje kom ik de ochtend door. De zwemtraining was goed: sprinten en start oefenen. Best lachen om hard te werken en dan toch nog met Ard grapjes maken. Thuis gekomen had mijn moeder heerlijke spaghetti gekookt. Damaris van het OR-blad belde voor nog wat vragen naar aanleiding van de vergadering van maandag. Ook Wendy Persoon, mijn 'concurrent' tijdens de commissarissenwedstrijd belde heel belangstellend om te horen hoe het was geweest, hoe het nu verder ging en of ik naar het feest van Wouter (de derde prijswinnaar van de wedstrijd) ging.

Birgitta belde of het dagboek al af was. Nu dus wel! Ik wil nog wel even de groeten doen aan al mijn vrienden bij AZPC, het Prisma College in Utrecht, mijn familie natuurlijk, al mijn collega-commissarissen, de hele crew van Ben & Jerry's, Stan en verder iedereen die ik ken.

Tot sinas, veel liefs.