Tribune

Gabriela Sabatini stopte met tennis omdat zij genoeg had van de eenzaamheid. De sport had haar alles gegeven, behalve een actief sociaal leven. Maakt topsport inderdaad eenzaam?

Jacco Eltingh, tennisser: “Ik heb me absoluut nooit eenzaam gevoeld. Het is net zo moeilijk of makkelijk als je het jezelf maakt. Daarom denk ik dat eenzaamheid niets met topsport te maken heeft. Het percentage eenzamen zal net zo hoog liggen als in de 'normale' samenleving. Ik ken Sabatini een beetje, van haar kan ik het me wel voorstellen. Ze heeft naast het tennis veel bekendheid verworven door haar reclame-activiteiten. Maar ze heeft zelf voor zo'n leven gekozen, dan moet ze ook niet zeuren. Ik heb er best moeite mee als mensen dat toch doen. Sabatini heeft tenslotte wel haar portemonnee gespekt met wat ze allemaal deed. Zelf heb ik wel een aantal vrienden in de tenniswereld. Er is overigens een groot verschil tussen het mannen- en vrouwencircuit. Vrouwen beginnen meestal op jongere leeftijd, waardoor ze veel sociale contacten missen. Er wordt ze een hoop dingen afgenomen. Dat kan wel leiden tot eenzaamheid, omdat ze misschien niet goed weten bij wie ze horen.”

Arnold Vanderlijde, ex-bokser: “Je bent als topsporter erg gericht met jezelf bezig, heel egocentrisch. Maar het ligt er helemaal aan wat je uitstraalt. Vaak komen mensen juist naar je toe. Sabatini is een extreem geval. Ik heb haar tijdens de Olympische Spelen van 1988 ooit bij een concert in het olympisch dorp gezien. Ze stond toevallig naast me en het viel me op hoe terughoudend ze was. Ze keek de hele tijd wazig om zich heen. Ik heb haar niet gesproken, maar ik kijk graag naar het gedrag van mensen. Ik denk dat eenzaamheid best vaak voorkomt. Steffi Graf is ook een goed voorbeeld. Ik denk dat het bijvoorbeeld in de popmuziek ook erg speelt. Iemand als Michael Jackson zal zich niet altijd even makkelijk voelen als hij steeds herkend wordt.”

Leontien van Moorsel, wielrenster die ooit een tijdje is gestopt vanwege eenzaamheid: “Topsport maakt zeker eenzaam. Als je er te veel mee bezig bent en helemaal verdwaasd raakt, heb je geen lekker gevoel van binnen. Naast het sporten moet je gewoon kunnen leven. Je zegt dat Sabatini met een pruik heeft rondgelopen. Ik heb zelf ook ooit zoiets gedaan. Op mijn verjaardag ben ik als non door het leven gegaan, zodat ik niet herkend werd. Ik wilde gewoon een gebakje of een ijsje eten zonder meteen te moeten horen 'Pas op, straks kom je die bulten niet meer op'. Op een gegeven moment kon ik het geestelijk niet meer aan en ben ik gestopt. Maar ik miste het fietsen toch te veel. Sabatini zegt dat ze echt stopt. Ik ben benieuwd.”

Karin Brienesse, zwemster: “Topsport eenzaam maken? Nee, dat voel ik absoluut niet zo. Dan was ik ook al lang gestopt. Om me heen constateer ik het ook niet. Het scheelt dat wij altijd met meerderen zijn. Zowel de trainingen als de wedstrijden doen we met een team. Oergezellig allemaal. Bij een sport als volleybal is het team-gevoel nog veel sterker. Tennis is wat dat betreft een heel andere sport. Ik ken Sabatini niet, dus ik weet niet of haar eenzaamheid aan haar zelf ligt. Ze leeft wel in een heel andere wereld. Wij zijn amateurs, voor ons is de sport een pure hobby. Dat is voor haar wel anders natuurlijk.”

Jan Timman, schaker: “Topsport kan makkelijk tot eenzaamheid leiden. Je bent vaak van huis en dan heb je niet de vrienden en kennissen om je heen met wie je zou willen zijn. Ik heb veel toernooien gespeeld waarbij ik met niemand optrok. Dan lees ik boeken en kijk ik films. Voor schakers is het natuurlijk anders dan voor een voetballer. Die is lid van een team. Ik zie op dit gebied daarentegen geen wezenlijk verschil tussen tennis en schaken. Er zijn veel voorbeelden van schakers die eenzaam zijn. Fischer was een bekend voorbeeld. Kamsky is het ook. Hij is altijd met zijn vader, maar daar houdt het bij op. Samen zijn ze eenzaam. Eenzaamheid is voor mij nooit een reden geweest om aan stoppen te denken. Het is ook niet altijd vervelend, het heeft ook positieve kanten. Ik ben vaak alleen op een kamer bezig met schaken. Dat zijn momenten die wel eenzaam zijn, maar zeker niet onaangenaam.”

    • Orkun Akinci