Mathilde ter Heijne

Het Glazen Huis, Amstelpark (nabij de RAI), Amsterdam. T/m 20 dec elke dag van zonsopgang tot zonsondergang

Voor het derde achtereenvolgende jaar verzorgt de Stichting New Sculpture Museum in de wintermaanden een serie presentaties van jonge beeldhouwers in het Glazen Huis in het Amsterdamse Amstelpark. Het Glazen Huis lijkt op een monumentale vitrine die men niet kan betreden. Om de installatie van Mathilde ter Heijne (1969) te bekijken moet men er buiten omheen lopen.

Ter Heijne was een van de deelnemers aan Peiling 5, de omstreden expositie van jonge kunstenaars die in het voorjaar werd gehouden in het Stedelijk Museum Amsterdam. Deze generatie jongeren had volgens de samenstellers een gemeenschappelijke 'interesse in het procesmatige en onvoltooide.' In door hen gecreëerde situaties moest de toeschouwer het beeld al of niet door een handeling zelf voltooien. Ter Heijne streefde, zo zei ze in de begeleidende catalogus, met haar installaties naar een 'totaalervaring'. Haar doorzichtige plastic tent die bezoeker van Peiling 5 kon binnengaan om allerlei onbeduidende spulletjes te bekijken bracht dat gevoel bij mij in ieder geval niet teweeg. Ook de installatie in het Glazen Huis spreekt niet tot de verbeelding.

Deze zogenaamde opslagplaats met stapels kisten maakt een desolate indruk. Ook al hangen er ter informatie enkele knipsels uit weekbladen met oorlogsfoto's waarop dergelijke kisten ook te zien zijn, het geheel blijft, net als de tent, een tè willekeurige greep uit uit de werkelijkheid. Zoals bij veel installatiekunst ligt het gevaar van gemakzucht op de loer.

    • Din Pieters