Hieke Luik

T/m 21 dec. Lijnbaansgracht 314, Amsterdam. Wo t/m za 13-18u. en eerste zo van de maand 14-17 u. Prijzen 850,- tot 21.000,- gulden

Terwijl de beelden van Jos Kruit in materiaal en vorm aansluiten bij de moderne constructivistische kunst van de twintigste eeuw, gaat Hieke Luik (1958) verder terug in de geschiedenis van de beeldhouwkunst. Metamorfose is het thema van haar nieuwe beelden bij Galerie Oele. Mens-, dier en natuurvormen gaan vloeiend in elkaar over. Zowel het thema als de materialen waarmee Luik werkt - brons, hout, keramiek - passen in de traditie van de klassieke beeldhouwkunst. Hoewel zij in haar beelden soms verwijst naar voorbeelden uit de kunstgeschiedenis is haar verbeelding eigen en oorspronkelijk.

Bij Luik vormen de werken op papier vaak de eerste aanzet voor een beeld. Zo vertoont de 'stap' op een kleine zeefdruk sterke overeenkomst met het gelijknamige bronzen beeld uit 1996. In Stap maken twee onderbenen zich traag los uit de aarde en de dichte begroeiïng. Het werk herinnert aan het bronzen beeld Sentiero/pad (1983-84) van de Italiaanse beeldhouwer Giuseppe Penone in de collectie van Museum Kröller-Müller. Penone laat een mens met zijn gezicht verscholen in het gebladerte van een boom over een pad wandelen.

Ook in het grootste beeld op deze expositie, Grond (1996), is sprake van een symbiose tussen mens en natuur. Strengen bruine, rode en gele kralen van keramiek ontspringen als een kabbelende stroom aan een bronzen staketsel, dat vaag herinnert aan een gehurkte figuur die met handen en voeten op de grond is geplant.

Net als voor haar leermeester David van de Kop (1937-1994) is niet alleen de natuur steeds een bron van inspiratie, maar ook de antieke kunst. Zo blijkt een mooie, geheimzinnige tekening met de merkwaardige titel Achteropzitspel, terug te gaan op een Romeinse terracotta in het Amsterdamse Allard Pierson Museum. Dit beeldje stelt een vrouwenfiguur voor die een andere jonge vrouw bij wijze van spel op haar rug draagt. Op de tekening is de achterop zittende figuur die in wit acryl is uitgevoerd bijna onzichtbaar geworden tegen de draagster in het zwart. De tekening maakt nieuwsgierig naar een nieuwe ruimtelijke interpretatie van dit antieke thema.