Duizenden bezoeken Petra's kamer

Petra H. heeft haar huiskamer opengesteld voor liefhebbers van Internet. Afgelopen weekeinde werd haar homepage voor de miljoenste keer bezocht. “Maar ik ga gewoon mijn gang.”

HAARLEM, 29 NOV. Dagelijks gluren duizenden mensen van over de hele wereld in haar huiskamer. Toch voelt Petra H. zich niet bekeken. “Ik weet niet wie er kijken en ik weet niet wanneer”, zegt de dertigjarige Haarlemse. “Hadden ze hier allemaal voor het raam gestaan, dan was ik allang verhuisd. Dit is echter allemaal zo afstandelijk, zo virtueel.”

Virtueel is wellicht het meest genoemde woord wanneer liefhebbers van Internet de magie van hun denkbeeldige wereld willen vatten. Aan Petra H. is echter niets denkbeeldig - net zomin als aan haar zwartleren sofa, twee katten, hond Bully en aan de camera ter grootte van een flinke mandarijn. Deze straalt vanuit Petra's huiskamer beelden naar het wereldwijde computernetwerk Internet.

Petra's vriend en zwager hebben een computerbedrijfje, gericht op Internet. Zij kwamen begin dit jaar met een nieuw produkt. Een kleine camera die elk uur honderd foto's achter elkaar maakt en deze vervolgens als een animatiefilm afspeelt op het web. Alvorens zij de camera op de markt wilden brengen moest hij wel eerst worden getest. En Petra had geen bezwaar om haar huiskamer te laten inrichten als proefterrein.

“In het begin voelde ik mij wel bekeken”, zegt Petra nu. “Ik wist helemaal niets van computers of Internet, maar inmiddels hoort de camera bij mijn interieur. Ik ga gewoon mijn gang en houd er absoluut geen rekening mee dat onbekenden kunnen zien wat ik doe.” En dat er gekeken wordt, is wel duidelijk. Kort na de installatie van de camera dit voorjaar stroomden duizenden reacties binnen. Het experiment werd voortgezet en Petra kreeg een eigen homepage onder de naam Petra's Livingroom (http://www.widexs.com/cam).

Petra's Livingroom is inmiddels een begrip. Afgelopen weekeinde werd de homepage voor de miljoenste keer bezocht. Een sluitende verklaring voor het succes heeft Petra niet: “Ik denk dat veel bezoekers het gevoel hebben dat ze iets doen wat niet mag of hoort.” Ze ontvangt ook veel geschreven boodschappen via Internet, zogenoemde e-mails. Petra: “Een van hen schreef zich een voyeur te voelen.”

Niet dat de beelden erg veel tonen. Het grootste deel van de dag zien de bezoekers van de homepage alleen Petra's zwartleren sofa met één of twee van haar katten. En als Petra of haar vriend wel thuis zijn, geeft dat evenmin veel spektakel. Zelfs een zeer krachtige computer tovert slechts vage schimmen op het scherm. Gezichten blijven onherkenbaar. Petra wil het graag zo houden. “Ik krijg wel verzoeken om close-up foto's, sommigen willen zelfs dat ik mijn kleren uittrek. Ik heb geen zin om in mijn blootje voor de camera te zitten. Dan had ik wel een ander vak gekozen. Ik ga gewoon mijn gang en doe geen dingen die ik anders ook niet doe.”

Petra vermoedt dat haar onverschilligheid voor de aanwezigheid van de camera mede de oorzaak is van de populariteit van de site. “Juist omdat ik mijn gang ga, komt het echt over. Als ik er een show van maak, krijg je een heel ander verhaal. Ik krijg ook e-mailtjes van vrouwen die vragen of ik mij eerst opmaak voor ik de huiskamer in ga. Dat doe ik dus niet.”

Haar openheid en onverschilligheid voor de camera zijn volgens Petra echter ook belangrijke redenen waarom zij - voor zover bekend - als eerste op Internet een camera in de huiskamer plaatste. “Mensen willen graag kijken, maar liever niet bekeken worden. Ze zijn bang dat ze zichzelf te veel blootgeven.” De camera's die vooralsnog werden geïnstalleerd, staan buiten of in kantoorgebouwen. Zo staan er camera's op Zandvoort, bij de omroepen EO en TROS en tonen enkele camera's straatbeelden uit Amsterdam. Sinds kort is er een tweede particulier met zijn huiskamer op het net: John's Livingroom. De sites zijn allemaal te vinden via Petra's Livingroom.

Petra krijgt dagelijks circa vijftien tot twintig e-mailtjes van bezoekers, die haar veelal prijzen om het opgeven van haar privacy. Sommige bezoekers kijken iedere dag in de huiskamer van Petra. “Ze willen weten hoe mijn dieren heten, waar ik mijn bank heb gekocht. Als ik bezoek heb, vragen ze later wie dat was.”

Ook uit de aandacht van diverse media blijkt de populariteit van Petra's homepage. Kranten en televisiezenders uit landen als Japan, Zuid-Afrika, Australië, Amerika, Frankrijk, Maleisië en Duitsland besteedden aandacht aan het project. “Ik wil best persoonlijke vragen beantwoorden, maar mijn naam wil ik geheim houden. Zolang alle communicatie via e-mail verloopt, heb ik zelf controle over de contacten die ik wel en niet aan wil gaan. Zoals het nu gaat, vind ik het leuk. Maar ik heb geen zin om mensen op de stoep te krijgen.”