101 echte Dalmatiërs

In Engelse kranten stond vorig jaar een advertentie. Gezocht: 200 Dalmatiër-puppies. De hondjes mochten niet ouder zijn dan acht weken. Ze moesten goed toneel kunnen spelen. En het moesten echte Dalmatiërs zijn, van die vrolijke witte honden met zwarte vlekjes over hun hele lijf.

De hondjes werden opgeroepen om mee te spelen in een nieuwe film: 101 Dalmatiërs. Er bestaat al een film die zo heet, een prachtige tekenfilm die ook als video te koop is. Maar dit moest een film worden met echte mensen en vooral: met echte honden. In het verhaal komen 99 puppies voor (en hun ouders), maar voor de zekerheid wilde de filmmaker er 200 hebben. Zo had hij voor ieder hondje een invaller, plus nog twee extra voor bij hem op schoot.

Deze week is de film, net als de tekenfilm gemaakt door Disney, in Amerika in de bioscoop gekomen, en als hij vertaald is komt hij, februari volgend jaar, ook naar Nederland. Het verhaal is bijna hetzelfde als in de tekenfilm. De gruwelijke griezel Cruella De Vil laat de schattige kleine hondjes ontvoeren om een mooie gespikkelde jas van ze te laten maken. Maar dankzij de hulp van een heleboel andere dieren komen ze op het nippertje toch weer vrij.

Het is een spannende en grappige film, en het is duidelijk dat de Dalmatiërs erg hun best hebben gedaan. Waarschijnlijk hebben ze allemaal heel vaak naar de tekenfilm van 101 Dalmatiërs gekeken, om zich goed voor te bereiden op hun rol. Maar honden zijn, anders dan poezen en varkens, meestal geen goede acteurs. Ze kunnen heel goed hollen, springen en kwispelen, en ook blaffen, janken en treurig kijken. Maar ze zijn te eerlijk om toneel te spelen, om zich een beetje aan te stellen en te doen alsof ze iemand anders zijn.

Andere dieren hebben er wel aanleg voor, zoals het fantastische filmvarken Babe. En in de nieuwe 101 Dalmatiërs komt heel even een brutaal wasbeertje voor, dat zich grappig uitslooft met een rood hoedje op dat hij gepikt heeft van de vreselijke Cruella. Maar de puppies? Ze hollen, springen en kwispelen met z'n allen tegelijk, ze blaffen, janken en kijken treurig. Maar ze zijn geen filmsterren aan wie je 's nachts in je bed nog terugdenkt, zoals aan Babe of sommige Dalmatiërs uit de tekenfilm: het dikkerdje dat altijd honger heeft bijvoorbeeld, of Lucky die zo graag televisie kijkt.

De 200 puppies zijn inmiddels weer terug bij hun baasjes. Waarschijnlijk hebben ze veel lol gehad bij het maken van de film, maar zijn ze blij dat ze weer thuis zijn. Ze hoeven nu niet meer te spelen dat ze schattig of koddig of klunzig doen, ze mogen het weer gewoon zijn. En wie er ooit een in zijn armen heeft gehad, zo'n klein zacht bolletje hond met een tong, die weet dat hen dat geen moeite kost.

    • Juurd Eijsvoogel