Openbaarheidsdrang

Openhartig zeggen wat je denkt, dat is heel gewoon. Dus is het ook iets wat je kunt doen in de vrouwenbladen, waarin men immers heerlijk zichzelf is. “Hij begint wel een beetje een oude-mannenbuikje te krijgen”, zegt een jonge vrouw (20) in de Viva bij de hoofdloze naaktfoto van haarzelf en haar man (37).

En de jongere vriend (31) van een negenendertigjarige vrouw merkt bij hun foto meedogenloos op: “Alleen haar billen beginnen een beetje slapper te worden.” Gezellige stellen. Gelukkig hebben ze naar eigen zeggen 'fantastische', dan wel 'intense' seks en hun relatie is ook uitstekend, wat voor het ene stel nooit ruzie betekent, terwijl het andere juist zo geweldig ruzie kan maken.

In Margriet is men aangekleed en mét hoofd. De opmerkingen worden daar niet beter van: “Marion hoort zichzelf nogal graag, dus zou ik willen dat ze anderen wat meer aan het woord liet”, zegt de mannelijke helft van een echtpaar dat de Viva-leeftijd al royaal voorbij is (hij is 49, zij 43). Ook prettig om te lezen. Op de 'relatie-thermometer' scoort dit echtpaar tussen de 38 C (dat vindt hij) en de 39 C (zij). De marge ligt tussen 35 en 42. Zouden er echtparen zijn die elkaar in de Margriet op een koele 35 C zouden taxeren? Huiveringwekkend idee.

Alleen in Libelle geeft men zich niet zo bloot, al heeft ook daar de openbaarheidsdrang toegeslagen. Net als in Margriet staat er in Libelle een rubriek met bedankjes waarvan niemand behalve de betrokkenen iets kan maken: “Lieve Anja en Theo, jullie hebben mij en mijn dochter Simone tijdens mijn ziek-zijn geweldig geholpen. Heel erg bedankt daarvoor! Marjo.” Gezien de toevoeging 'mijn dochter' bij 'Simone' gaat de briefschrijfster er blijkbaar van uit dat deze dankbetuiging ook door anderen met interesse gelezen wordt, Anja en Theo zullen immers inmiddels wel weten wie Simone is. Maar wat moeten lezers met zoiets? Anders gezegd: waarom stuurt Marjo Anja en Theo niet gewoon een kaartje? Waarom belt Nanda die nu in Libelle schrijft “Lieve mama, na deze moeilijke periode zal ik er voor je zijn” haar moeder niet even op? In Margriet staan vergelijkbare berichtjes die allemaal sterk doen denken aan televisieprogramma's waarin mensen met de camera op de hielen iemand hun spijt of hun liefde gaan betuigen. Alsof het niet echt is als het niet wordt gedrukt of gefilmd. Alsof de kracht van gevoelens pas in de openbaarheid duidelijk wordt.

Enfin, behalve deze groeiende drang om het via de media goed of slecht met elkaar te vinden, zijn de vrouwenbladen nog altijd aan zichzelf gelijk - zoals het hoort. Men vindt er korte artikeltjes, tips (handige doosjes voor restjes lippenstift, een laag ceintuurtje om een heupbroek te suggereren bij de minder slanke types), doe-het-zelf-suggesties (kerstkransen, een face-lift, een Sinterklaas-kostuum) en mode waarbij Margriet en Libelle nog steeds uitgaan van grote naaivaardigheid bij de vrouw. Libelle verlangt van haar dat zij in zijde allerlei leuke feestkleding maakt, Margriet houdt het bij een in modieus oranjeachtige ruitjes uitgevoerd mantelpakje. Aan zoiets kun je zien dat Margriet toch iets meer up to date wil zijn dan Libelle - zijde was alweer járen geleden zo in dat men begon te vrezen voor de gezondheid van de zijderups. Viva heeft natuurlijk het heupceintuurtje en andere heupbroek en -rok tips, van Viva hoef je ook niets zelf te maken.

Dat zalm de zijde van nu is bewijzen de recepten in de vrouwenbladen: alles wordt opgeluuxd met zalm, van gebraden kip tot bruine boterhammen. Het alweer overmodieuze Thaise en Vietnamese eten heeft deze tijdschriften nog niet echt bereikt, Viva geneert zich zelfs niet voor een gehaktsaus met paddestoelen over tagliatelle, wat voor een enigszins modieus blad toch wel sloom is. Het is zeker twintig jaar geleden dat de Hollandse keuken zich met behulp van gehakt en macaroni begon te internationaliseren. Wel blijft pasta met kaassaus, of met courgette, of met iets anders, natuurlijk onverminderd lekker.

Verder naderen de feestdagen, en ook daarin laten de bladen zien waar ze voor staan: Viva rept er (nog) niet over, Margriet kiest voor kerst met sfeerlichtjes ontworpen door Janneke Brinkman en Libelle houdt hoog wat hoog gehouden moet worden: Sinterklaas. Met surprisetips, speculaasrecepten, pakpapier en 'pietenkoffie' (met opgeklopte chocolade- in plaats van gewone melk.)