Help, ik heb alles, maar geen echtgenoot

In de Verenigde Staten circuleren sinds een tijdje nieuwe theorieën over hoe een vrouw een man moet krijgen. Ze staan in het boekje The Rules.

Time Tested Secrets for Capturing The Heart Of Mr. Right en hebben - vooral in de grote Amerikaanse steden - al duizenden vrouwen in beweging gebracht. De handleiding gaat uit van het principe dat vrouwen die vragen worden overgeslagen. Vraag hem niet ten dans, bel hem niet op, betaal niet zijn eten, en nodig hem na het eerste afspraakje niet bij je thuis uit. Vergeet, kortom, wat de vrouwenemancipatie de afgelopen veertig jaar heeft bereikt, laat hem het werk doen en houd de boot af.

Maar de regels van het spel zijn tegenwoordig ingewikkelder dan vroeger. Want behalve hem niet als eerste aanspreken, hem nooit bellen, het altijd druk hebben en een mysterie zijn, hoort tot de trukendoos tegenwoordig ook: hem in je gezin betrekken als je al kinderen hebt van een andere man (Slowly Involve Him In Your Family, Regel 24), hem niet te snel vermoeien met de stress op je werk en - ook na het tweede afspraakje nog! - subtiel zwijgen over al die eerdere mislukte liefdes en de daaruit voortgevloeide frustraties. (Don't Tell Him What A Mess You Were Before, zie Regel 10)

De nood onder succesvolle, onafhankelijke, vrouwen is hoog in Amerika, dat blijkt wel uit het enorme aantal handleidingen dat jaarlijks verschijnt rond het thema 'I'm succesful, but why am I still single?' Volgens onderzoek is in New York de kans dat een hoog opgeleide vrouw een man vindt kleiner dan dat zij slachtoffer wordt van een terreuraanslag. En ook in Nederland is de klacht van geslaagde vrouwen over gebrek aan een passende man steeds vaker hoorbaar. The Rules zijn er voor vrouwen die op hun werk gewend zijn de lakens uit te delen, maar in de liefde de ene na de andere teleurstelling te verwerken krijgen. Dat komt, zeggen de schrijfsters, omdat de man, die in essentie een jager is, in de liefde het werk moet doen, wil het een succes worden. Rules-auteurs Ellen Fein en Sherrie Schneider trekken door Amerika met speciale seminars om de talloze vrouwen die lijden aan het jaren-negentigsyndroom van 'ik heb alles maar geen echtgenoot', bij te brengen dat zij door het nemen van initiatieven geen man aantrekken. Een vrouw die wil verleiden, houdt afstand. “Ik heb een long distance-relatie”, luidde onlangs de vraag van een bezoekster van een Rules-seminar, “hoe lang mag ik aan de telefoon blijven?” Het ijskoude antwoord: “Niet langer dan tien minuten.”

Was playing hard to get voor iedere zich respecterende vrouw vroeger een vanzelfsprekend adagium dat luchtig in praktijk werd gebracht, tegenwoordig is het keihard werken (Regel 25: Practice, Practice, Practice!) en opereren de vrouwen underground. Want het basismateriaal voor de Regels is bedrog en dat wordt door de therapeutische mainstream scherp afgekeurd. (Regel 31: Don't Discuss The Rules With Your Therapist.)

Waren vrouwen in het pre-feministische tijdperk tot een passieve rol in het hofmaken veroordeeld, in de neo-verschijning is het niet meewerken (ja, zelfs tégenwerken!) bij het versieren een gecalculeerde keuze. “Zie dating als een baan met regels en voorschriften”, adviseren de schrijfsters. Een man voor een avondje mee naar huis lokken, dat kunnen de succesvolle en zelfverzekerde vrouwen, waar iedere zaterdag de contactadvertentie-rubrieken mee volstaan, wel. Nee, de kunst is hem het huwelijk in te krijgen. “Remember: what you need is the ring.” Wil je een man voor de echt, dan moet je zijn jachtinstinct prikkelen. En dat doe je niet door hem bij de eerste de beste gelegenheid al bij zijn lurven te grijpen. Wees passief, of althans, act as if, maar laat hém het werk doen en don't make it easy for him.

De Rules Girl is altijd vriendelijk maar heeft helaas weinig tijd. Tijdens de eerste drie afspraakjes beperkt ze zich tot het verstrekken van algemene informatie over haar beroep, haar scholing, geboorteplaats en favoriete restaurant (Be Mysterious, Regel 20). Pas tijdens het vierde afspraakje vertelt ze wat meer over zichzelf maar ook dan weidt ze niet uit over opgelopen trauma's of teleurstellingen en zwijgt ze over de hoop dat alles, nu ze hem heeft ontmoet, anders zal worden. (Don't Open Up Too Fast, Regel 19). Ze is geen makkelijke prooi (Don't Accept A Saturday Night Date After Wednesday, Regel 7) en aan omgang met haar hangt een prijskaartje (Stop Dating Him If he Doesn't Buy You Romantic Gifts For Your Birthday, Regel 12). Het 'M'-woord (mariage) vermijdt zij te allen tijde! Zij heeft het zelfs niet over een zus of nicht die is getrouwd, wil trouwen of nooit is getrouwd. De Regels gaan overigens ook na het huwelijk nog door. Eenmaal getrouwd gaat het erom altijd óf net aan te komen, óf net weg te gaan. (Don't Sit On The Couch Waiting For Him To Come Home, zie Regel 26).

Een Rules Girl weet dat als een man niets meer van zich laat horen, hij haar niet echt wil. Ze vraagt dan niet om uitleg, maar denkt: dat is dan jammer voor hem, en gaat naar een van haar vele andere afspraakjes. Rules Girls draaien geen treurige muziek, wensen niet dat ze dood waren en gaan niet verder door het leven zonder make-up of met vet haar als zij worden afgewezen. Zij zeggen: volgende klant! (Rules Girls Don't Waste Time, Regel 30.)

Behalve over de wanhopige Amerikaanse vrouw, vertelt dit boek veel over de Amerikaanse man. En dat is geen vrolijk verhaal. Want behalve dat hij over het algemeen zo in elkaar zit dat hij een vrouw alleen leuk vindt als zij niet zichzelf is, dat hij liever naar een voetbalwedstrijd kijkt dan met zijn vriendin uitgaat en het gezelschap van zijn vrienden sowieso verkiest boven al het andere, schijnt hij ook regelrecht wreed te zijn. “Als je afvalt neem ik je mee op vakantie”, zegt hij bijvoorbeeld. “Accepteer dat niet!”, waarschuwen de schrijfsters. De mannen schijnen ook boos te worden als ze na de eerste afspraak niet meer krijgen dan een kus. “Wanhoop niet!”, zeggen The Rules. “Woede geeft blijk van belangstelling en hij belt je waarschijnlijk weer.” Uit de veiligheidsinstructies tegen date-rape (Don't Be Stupid About Safety, zie Regel 29) valt bovendien af te leiden dat mannen ronduit gevaarlijk zijn.

Maar stel nu dat die veertigjarige succesvolle maar eenzame executive met kinderwens, onzeker wegens haar overgewicht/ cellulitis/ hangborsten/ rimpels, maar vrolijk van karakter en vol goede moed er nog iets van te maken, na een reeks teleurstellende relaties eindelijk - o wonder - die ene lieve, een beetje verlegen, man ontmoet. En stel dat hij haar, diep ontroerd door het moedervlekje op haar rechterneusvleugel of haar afgekloven nageltjes na twee dagen lang moed verzamelen thuis opbelt?

Bij de vrouw staat er volgens The Rules naast de telefoon dan een klokje klaar, waar precies op valt af te lezen hoe lang het telefoongesprek al duurt. Na op de seconde af tien minuten zegt zij dwars door de fragiele conversatie, met een van opperste zelfbeheersing ijskoud geworden stem: “Sorry, maar ik heb een miljoen dingen te doen. Wow, ik wou dat ik het niet zo druk had” en legt op (Always End Phonecall First, Regel 6). Wat dan?

    • Daniela Hooghiemstra