Sporen

DE TREINEN reden vanmorgen volgens de dienstregeling. De loosheid van de opwinding over een staking die geen staking werd, was daarmee compleet. De vakbonden bonden een beetje in, maar hadden hun achterban laten zien dat ze voor actie niet terugdeinsden. De NS-directie gaf een beetje toe, maar boekte terreinwinst met de flexibilisering van de dienstroosters. En de passagiers lieten het min of meer gelaten over zich heenkomen.

De NS hebben het niet gemakkelijk. Met aflopende overheidssteun moet het bedrijf dat zich vele decennia koesterde in de bescherming van het spoormonopolie, zich voorbereiden op concurrentie en een flexibeler bedrijfsvoering. Dat vergt veel van de managers, de werknemers en de vakbonden, die bij het openbaar vervoer traditioneel sterk en in sommige districten behoorlijk militant zijn.

Bij de CAO-onderhandelingen ging van het begin af aan veel mis, al was het maar omdat eerst een akkoord werd bereikt over korter werken en loonsverhoging, terwijl daarna de flexibilisering moest worden ingevuld. Aan vakbondskant opende dit de mogelijkheid van hard spel waartegen de werkgever geen ander antwoord wist dan scherp en verongelijkt reageren.

De NS-directie gaat nu gesterkt de onderhandelingen in voor CAO's met andere bedrijfsonderdelen. De NS zijn bezig de infrastructuur te moderniseren en de arbeidsverhoudingen aan te passen. Flexibeler roosters voor een betere benutting van het nieuwe spoornet zijn in het belang van de reiziger. Een staking zou rampzalig zijn geweest. Een klap voor de positie van het spoor op de vervoersmarkt. De bonden staan op achterstand - alleen al de dreiging met staking heeft het aanzien van het NS-personeel geschaad en de verhoudingen binnen het bedrijf beschadigd.