'Sche-ve-nin-gen, dat klinkt toch aardig?'

Ooit droomde ik er van om prof in Amerika te worden. Maar toen dat er niet in zat, besloot ik naar Europa te gaan. Ik heb altijd graag wat van de wereld willen zien - van reizen en wonen in een ander land word je volgens mij als persoon rijker. En dus ging ik, in 1989, op zoek naar een basketbalclub in Europa. Dat werd een club in Luxemburg. Sindsdien heb ik in Holland, Zweden, Slowakije, Turkije, Litouwen en nu opnieuw Holland gespeeld.

Ik heb het geweldig naar m'n zin hier. Het enige wat ik betreur is dat mijn sport in Holland niets voorstelt. Wat me opvalt op sportgebied, is dat ouders hun kinderen hier niet pushen om goed te presteren. Goed presteren op school is belangrijker. In Amerika is dat anders, vooral in de lagere sociale klassen. Kinderen uit bijvoorbeeld de arme binnensteden worden juist ontzettend aangemoedigd om goed te presteren in sport. Sport wordt daar gezien als de enige mogelijkheid om hogerop te komen.

In 1992 ben ik getrouwd met een Nederlandse. Mede daardoor kan ik de taal nu verstaan. Spreken gaat minder, maar er zit vooruitgang in. Sche-ve-nin-gen, dat klinkt toch heel aardig?

Wat ik echt geweldig aan Holland vind, is dat de mensen zo vriendelijk zijn. Man, iedereen zegt hier constant gedag tegen iedereen! Ik vind het ook leuk dat Nederlanders gewoon zeggen wat ze vinden. Wat eten betreft leef ik hier een stuk gezonder. Minder fastfood. Wel ben ik blij dat je hier McDonald's hebt. Zuurkool is oké, maar op z'n tijd wil ik ook een hamburger.

    • Paul de Lange