Missen stralen onbezwaard in India

BANGALORE, 25 NOV. Terwijl in het Chinnaswamy-stadion van Bangalore zaterdagavond 88 gracieuze missen breed glimlachend streden om de Miss World-kroon, sloegen inwoners elders in de stad het kantoor van een elektriciteitsbedrijf kort en klein. Zo reageerden ze hun woede af voor het feit dat ze wegens een stroomstoring de televisie-uitzending van het spektakel mis liepen.

De organisatoren van de schoonheidswedstrijd hadden zich nauwelijks een beter compliment kunnen wensen. Wekenlang had het er immers juist naar uitgezien dat de finale van het evenement in de Zuidindiase stad zou worden ontsierd door gewelddadige protesten van tegenstanders, die van mening waren dat de Miss World-wedstrijd een acuut gevaar voor de Indiase cultuur vormde.

Uiteindelijk genoten de meeste Indiërs met volle teugen van dit 'gevaar', in het bijzonder van de vluchtige momenten waarop de missen hun schier eindeloze benen blootgaven. Van de radicale vrouwen die vooraf hadden gedreigd zich tijdens de show in brand te steken, was geen spoor te bekennen. Sommigen van hen zaten toen overigens al achter slot en grendel, want de autoriteiten hadden daags tevoren veel potentiële onruststokers van de straat geplukt.

Zo bleef alles rustig in het stadion, kalmer zelfs dan bij de eerste de beste cricketwedstrijd. Rond middernacht kon de 18-jarige Griekse schone Irene Skliva tot Miss World 1996 worden gekroond, geflankeerd door de teleurgestelde, maar onverstoorbaar doorglimlachende nummer twee, Miss Colombia, en nummer drie, Miss Brazilië. Nog eenmaal schommelden de uitbundig versierde olifanten voor het toneel langs en daarmee was het schouwspel, dat door meer dan twee miljard televisiekijkers in de hele wereld was gadegeslagen, ten einde.

De geliefde filmster en impresario Amitabh Bachchan, die het evenement voor veel geld naar India had gehaald, alsook de Indiase autoriteiten, konden een diepe zucht van verlichting slaken. India had zijn gezicht voor het oog van de wereld niet verloren, al had het wel enkele schrammen opgelopen.

De protestbeweging, bestaande uit conservatieve hindoe's en moslims alsook feministes en nationalisten, had de laatste weken alle registers opengetrokken. Een linkse actievoerder had zich tien dagen geleden in de stad Madurai midden op straat in brand gestoken onder het schreeuwen van leuzen tegen de Miss World-verkiezing. Hij bezweek later aan zijn verwondingen. In Bangalore zelf hadden betogers intussen de showroom van een ijskastengigant, sponsor van de miss-verkiezing, met koeienpoep en pek bewerkt.

Op het moment suprême produceerde de beweging echter niet meer dan een flauwe kreet van afkeuring. Vanuit verschillende richtingen zetten betogers zaterdagmiddag koers naar het stadion. De massaal aanwezige politie greep echter direct in. De agenten trommelden er even lustig op los met de wapenstok, wierpen wat traangas tussen de menigte en vatte een slordige duizend mensen in de kraag en daarmee was dat hoofdstuk afgesloten.

De honderdduizend mensen die op de been zouden worden gebracht tegen de Miss World-wedstrijd, waren in geen velden of wegen te bespeuren. Ook een staking tegen het spektakel viel grotendeels in het water. De meeste winkels in de stad bleven gewoon open. Veel Indiërs ergerden zich mateloos aan de manier waarop de tegenstanders zich ongevraagd opwierpen als de verdedigers van de Indiase cultuur. “Ze zijn er uitsluitend op uit om de aandacht van de media te trekken”, oordeelde een vrouw van middelbare leeftijd. Velen vroegen zich ook af, waarom de anti-miss-alliantie haar pijlen alleen op Miss World richtten en geheel voorbij ging aan de dikwijls aanzienlijk meer obscene Indiase films zelf.

Ook in veel krantencommentaren werd de selectiviteit van de protesten gehekeld. Waarom niet begonnen met protesten tegen misstanden in eigen land, zoals de frequente verbranding bij 'ongelukjes' in de keuken van pas getrouwde vrouwen na ruzies over de omvang van de bruidsschat? Of tegen de veel voorkomende praktijk om de vrucht in de moederbuik te laten aborteren wanneer het om een meisje blijkt te gaan. De twee miljard televisiekijkers werden met dit alles niet lastig gevallen. Presentator Richard Steinmetz noemde de hele protestbeweging, die de organisatie zoveel rillingen had bezorgd, geen één keer bij naam. Dat kwam niet als een verrassing: in de wondere wereld van schoonheidswedstrijden is nimmer plaats voor enige wanklank. Wel verwees hij er indirect naar, door bij aanvang nadrukkelijk te verklaren: “De mensen zullen zien dat Bangalore een evenement kan organiseren, waar de wereld versteld van zal staan.”

De miss-verkiezing zelf was een niet altijd even transparante aangelegenheid die de schoonheidsprijs zeker niet verdiende. Nadat de 88 missen zich elk in welgeteld vijftien seconden hadden mogen introduceren, verdwenen 78 van hen zonder opgaaf van redenen onmiddellijk weer van het toneel.

Vooraf hadden de organisatoren onderstreept, wellicht om de protestbeweging de wind uit de zeilen te nemen, dat het hen zeker niet louter om de fysieke kwaliteiten van de kandidates ging maar ook om hun persoonlijkheid. Maar de arme Miss Filippijnen, die de titel van Miss Personality in de wacht sleepte, schopte het om onnaspeurbare redenen niet eens tot de tien halve finalistes.

En waarom de jury ten slotte viel voor de slechts gebroken Engels sprekende Atheense schone en niet voor de zeer welsprekende en oogverblindend knappe Miss Venezuela zal wel altijd in nevelen blijven gehuld. De kersverse Miss World kondigde aan dat haar prioriteit is “iedereen in de wereld gelukkig te maken”. Hoe dacht ze dit nobele plan te verwezenlijken? “Dat zullen jullie over een paar weken wel horen”, luidde het antwoord.

    • Floris van Straaten